Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, skarżący złożyli na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia ich od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego wskazując w uzasadnieniu, że ich łączny dochód wynosi 3.920 zł netto, ale ponoszą duże koszty związane z utrzymaniem domu oraz na leczenie i rehabilitację. Wśród posiadanych składników majątkowych wymienili: dom o pow. 350 m2 oraz samochód osobowy marki H..
Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżących swojej sytuacji finansowej i majątkowej zostało pozostawione bez odpowiedzi.
Ze znajdującego się w aktach dowodu wpłaty KWT nr 119 wynika, że skarżący w dniu 17 marca 2011 r. w kasie tut. Sądu uiścili kwotę 500 zł.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy ze względu na swój wyjątkowy charakter powinna stanowić przywilej dla osób, które muszą korzystać z ochrony prawnej przed sądem, a zostali pozbawieni (z przyczyn od nich niezależnych) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Nadto- wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawcy- mimo wezwania- nie wyjaśnili i nie udokumentowali wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować ich sytuację finansową.
Z kolei z faktu, iż w dniu 17 marca 2011 r. uiścili wpis sądowy od skargi (jedyny na tym etapie postępowania koszt sądowy) i nie żądali dalszego rozpoznania wniosku w przedmiocie prawa pomocy, wnioskować można, że w zasadzie wycofali się ze swojego żądania przyznania im prawa pomocy.
Dodać należy, iż ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji pełnomocnika z urzędu powinno mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 u.p.s.a.). Skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu czy działania (zaniechania) organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę.
Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 u.p.s.a.). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez skarżących zarzutów czy braku ich zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (skarżący nie mają obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.