Uzasadnienie
Inwestor wniósł na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. o sprostowanie błędów rachunkowych i oczywistych omyłek decyzji ostatecznej Prezydenta W. nr...zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę-rozbudowę i przebudowę stacji paliw, znajdujących się w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji. Według inwestora sprostowanie nie prowadzi do zmiany merytorycznej decyzji. W szczególności sprostowania wymagało zestawienie powierzchni zagospodarowania działki i obiektów objętych inwestycją, w zakresie istniejących utwardzonych dróg i placów wewnętrznych z 3.228 m2 na 3.297,5 m2 oraz w zakresie zieleni z 459 m2 na 389,5 m2, ponadto oznaczenie inwestora przy opisie instalacji sanitarnych, a przy wymaganiach BHP i P.Poż. odnośnie stacji gazu należało zakaz zbliżania się do tankowanego pojazdu w promieniu 10 m sprostować na 1,5m. W załączniku graficznym w projekcie zagospodarowania terenu należało prawidłowo zaznaczyć wewnętrzny teren utwardzony będący komunikacją do działki sąsiedniej, zamiast omyłkowego zaznaczenia w tym miejscu zieleni. Do wniosku dołączono zestawienie błędów opracowane i pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawców i uprawnionych projektantów oraz zmieniony załącznik graficzny.
W pismach złożonych w tym samym czasie przez będących stroną postępowania właścicieli sąsiedniej nieruchomości, zabudowanej prowadzoną przez nich myjnią samochodową, wskazywali oni na celowe niezgodności pomiędzy projektem budowlanym a stanem rzeczywistym terenu. W szczególności w projekcie oznaczono jako przeznaczone do likwidacji podstawowe urządzenie technologiczne myjni, na miejscu ciągów pieszo-jezdnych rozmyślnie ulokowano rzekomo istniejącą zieleń, aby umożliwić lokalizację tam stacji LPG, w ścianie graniczącej z zewnętrznym stanowiskiem myjni nie przewidziano zabezpieczenia przed wilgocią. Inwestor zataił fakt istnienia wzajemnej służebności drogowej między stronami oraz podejmuje inne działania aby uniemożliwić dojazd do myjni, a przez to świadczenie usług. Realizując rozbudowę wbrew postanowieniu o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor zniszczył osadnik położony na granicy działek, opisany w projekcie w sposób nieprawdziwy jako nieużywany.
Odnosząc się wprost do wniosku inwestora wskazali oni, że inwestor świadomie zataił istnienie służebności przechodu i przejazdu oraz istniejące ciągi pieszo-jezdne, działając na szkodę sąsiadów, gdyż przedstawienie w projekcie prawdziwego stanu działki uniemożliwiało uzyskanie pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia 7.09.2005r. Prezydent W. odmówił sprostowania, gdyż błędy projektu nie stanowią omyłek organu, a przy tym mają one charakter istotny, wymagający zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 36 a ust. 1 prawa budowlanego i art. 163 k.p.a./.
W zażaleniu inwestor zarzucił naruszenie art. 113 § 1, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz podtrzymał twierdzenia zawarte we wniosku.
Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał powyższe postanowienie w mocy. W uzasadnieniu omówił treść art. 113 § 1 k.p.a. i scharakteryzował cechę oczywistości omyłki. Sprostowaniu nie mógł podlegać załącznik do decyzji, gdyż błędy merytoryczne projektu budowlanego nie były omyłkami organu. Ich poprawienie przez autorów opracowania projektowego mogłoby uzasadniać wszczęcie na wniosek inwestora postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego. W skardze do sądu administracyjnego inwestor powtórzył zarzuty zawarte w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi, gdyż błędy projektu nie były omyłkami organu, miały charakter merytoryczny i nie były oczywiste, a ich poprawienie wymagało zmiany decyzji zgodnie z art. 36 z prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący nie sprecyzował, w jakim kierunku organ powinien uzupełnić postępowanie wyjaśniające, a skoro z akt sprawy nie wynikało niewyjaśnienie jakichkolwiek okoliczności, to zarzuty z tym związane okazały się bezzasadne. Nie był uzasadniony także zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., w którym przewidziano możność prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek w wydanych decyzjach przez organ, który decyzję wydał. W prawie materialnym /ustawa z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ odróżnia się pojęcia pozwolenia na budowę i projektu budowlanego, załączonego do tej decyzji /art. 3 pkt 13/. Projektant jest uczestnikiem procesu budowlanego /art. 17 pkt 3/, ale nie jest stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego /art. 28 ust. 2 i art. 34 ust. 4/. Przypadki istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego wymienia art. 36 a ust. 5 i za takie uważa w szczególności /pkt 3/ zmianę zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu.
W przypadku tego odstąpienia projektant obowiązany jest zamieścić w projekcie budowlanym odpowiednie informacje /rysunek i opis/, zgodnie z art. 36 a ust.
6. Natomiast nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne /art. 36 a ust. 5/. Z przepisów tych wynika, że zmiana projektu budowlanego po jego zatwierdzeniu wymaga orzeczenia organu jedynie w przypadku istotnego odstąpienia od projektu /art. 36 a lub art. 50 ust. 3 pkt 4 i art. 51 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 i 5/. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego odnosi się do dzieła projektanta, będącego wytworem odrębnym i zewnętrznym wobec decyzji, nie pochodzącym od organu. Prostowanie projektu nie odnosi się zatem do decyzji wydanej przez organ. Prostowanie z samego założenia nie może prowadzić do zmian merytorycznych danego aktu. Już wskazano, że dokonana zmiana projektu oznaczała istotne odstąpienie od niego i wymagała zatwierdzenia w kolejnej sprawie. Z analizy treści dokonanej zmiany w powiązaniu z przytoczeniami uczestników postępowania mogło wynikać, że podanie prawdziwych danych o stanie zagospodarowania działki, mogłoby doprowadzić do odmowy wydania inwestorowi pozwolenia na budowę. Skoro postulowane sprostowanie w niczym nie dotyczyło wydanej decyzji, to nie mogło być zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. dokonane. Dlatego i na podstawie art. 151 p.s.a., orzeczono jak na wstępie.
H.B. 20.09.2006r.