Uzasadnienie
P. sp. z o.o. z siedzibą w B., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 27 stycznia 2023 r. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na zarządzenie pokontrolne Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 22 grudnia 2022 r. (nr DJ 33/2022) w przedmiocie zapewnienia dotrzymania warunków określonych w posiadanym pozwoleniu wodnoprawnym, którym to zobowiązano G. K. - prezesa zarządu P. sp. z o.o. z siedzibą w B. do: 1) zapewnienia dotrzymywania warunków określonych w posiadanym pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w L. z dnia 14 stycznia 2021 r. znak: WR.ZUZ.3.4210.493.2020.KS w zakresie ilości ścieków odprowadzanych do środowiska;
- 2) przedłożenia właściwemu organowi dokumentów niezbędnych do uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie korzystania z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki B.;
- 3) powiadomienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zamiarze przekazania komunalnych osadów ściekowych władającemu powierzchnią ziemi w celu rolniczego wykorzystania;
- 4) prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów wytwarzanych, przyjmowanych i przetwarzanych zgodnie z obowiązującymi przepisami;
- 5) zaprzestania prowadzonego na terenie oczyszczalni ścieków w B. przetwarzania bez zezwolenia odpadów o kodzie 19 08 05.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62).
W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia.
Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że strona skarżąca nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone zarządzenie zostało skierowane, stosownie do wymogu ustawowego, zawartego w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070 ze zm.) do G. K. – jako prezesa zarządu P. sp. z o.o. z siedzibą w B. W związku z tym skarżące P. sp. z o.o. z siedzibą w B. nie mogło skutecznie złożyć skargi we własnym imieniu.
W konsekwencji uznać należało, że stronie skarżącej nie przysługuje legitymacja do skutecznego złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jej stronie interesu prawnego w skarżeniu aktu spowodował natomiast niedopuszczalność skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12, publ. CBOSA). W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 związku z art. 50 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.