Uzasadnienie
Decyzją Starosty L. z dnia [...] roku, orzeczono o:
- - uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] roku, wydanej w formie dowodu rejestracyjnego o serii i numerze [...] przez Burmistrza Miasta i Gminy w L., w sprawie zarejestrowania, pod nr rejestracyjnym [...], samochodu osobowego marki "Fiat-składak 126p", o nr nadwozia [...] i nr silnika [...],
- - uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] roku, wydanej w formie dowodu rejestracyjnego o serii i numerze [...] przez Starostę L., w sprawie zarejestrowania, pod nr rejestracyjnym [...], samochodu osobowego marki "Fiat-składak 126p", o nr nadwozia [...] i nr silnika [...],
- - odmowie rejestracji samochodu osobowego, o podanych powyżej danych identyfikacyjnych
W uzasadnieniu decyzji podano, że J. L. zakupiła w/w pojazd od H. G. zam. w B., który to pojazd zarejestrowano poprzednio w Urzędzie Gminy W. Dalej wskazano, iż Starosta L. pismem z dnia [...]poinformował Starostę Powiatu w L., że decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję w przedmiocie zarejestrowania powyższego Fiata - składaka oraz odmówił jego zarejestrowania, podając, że H. G. nie posiadając wiarygodnych dokumentów własności na poszczególne zespoły oraz dysponując podrobionym zaświadczeniem z przeprowadzonego badania technicznego pojazdu, zarejestrował pojazd w wyniku przestępstwa w oparciu o sfałszowane dokumenty. W powyższej sytuacji przyjęto, iż jego właścicielowi nie przysługuje prawo własności tych podzespołów, a zatem brak jest podstaw do rejestracji pojazdu na podstawie art. 72 ust. l ustawy o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, póz. 602, ze zmianami). Organ I instancji w tym stanie faktycznym uznał, że skoro decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu z wniosku J. L. oparta została na następnie uchylonym dowodzie rejestracyjnym zachodzi konieczność jej uchylenia w oparciu o art.145 § 1 pkt. 8 k.p.a..
Od decyzji Starosty L. z dnia [...] roku strona złożyła odwołanie w dniu [...]r. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na to, że przy nabyciu pojazdu dochowała wszelkich aktów staranności wymaganych przepisami prawa cywilnego. Wskazała nadto, że utrzymanie decyzji będzie skutkować wystąpieniem przez nią o odszkodowanie od organu I instancji wobec umyślnego wprowadzenia jej w błąd co do wad uniemożliwiających ponowną rejestrację pojazdu.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w J. G. decyzją z dnia [...]roku utrzymało w mocy przedmiotową decyzję uznając, iż jest merytorycznie prawidłowa. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, iż decyzja Starosty L. wydana została w oparciu o przepis art. 145 § pkt 8 k.p.a., normujący jedną z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego sprawie, zakończonej decyzja ostateczną. Stwierdzono, że w myśl przepisu art. 72 ust. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruch drogowym (Dz. U. Nr 98, póz. 602, ze zmianami) rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie wskazanych tam dokumentów, a redakcja przywołanego przepisu niewątpliwie świadczy, że aby zarejestrować pojazd niezbędne jest przedstawienie organowi rejestrującemu ich wszystkich łącznie. Podkreślono, że z wykładnią tą pozostaje w pełnej korelacji przepis § 2 ust. l rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 roku w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 59, póz. 632, ze zmianami), który stanowi, że w celu rejestracji pojazdu jego właściciel składa wniosek w organie rejestrującym, który podlega uzupełnieniu o dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był już zarejestrowany.
Brak tego dokumentu, wymaganego przy wniosku o powtórną rejestrację pojazdu, skutkuje odmową jego dopuszczenia do ruchu po drogach publicznych.. Zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości fakt, iż pomiędzy dowodem rejestracyjnym, wydanym na rzecz skarżącej, a wystawionym na rzecz uprzedniego właściciela tego pojazdu, zachodzi związek przyczynowy, którego istnienie może być wywiedzione z przepisów o charakterze materialnym. Uchylenie tej czynności, w drodze decyzji z dnia [...]roku, wydanej z upoważnienia Starosty L., utrzymanej następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. powoduje, iż wniosek strony pozbawiony jest niejako jednego z koniecznych elementów składowych, a zatem czynność rejestracyjna nie może być dopełniona..
W skardze do NSA z [...]r. strona podniosła, iż decyzja ta jest dla niej krzywdząca, jako że pojazd ten nabyty został w dobrej wierze, w przeświadczeniu, iż nie ciążą na nim żadne wady, uniemożliwiające jego dopuszczenie do ruchu po drogach publicznych. W jej uzasadnieniu skarżąca podniosła także, iż ocena materiału dowodowego tej sprawy, dokonana przez organy obu instancji, miała charakter dowolny, a przy tym nie wzięły one pod uwagę jej argumentów, w szczególności odnoszących się do szkody materialnej, poniesionej na skutek uchylenia decyzji o rejestracji tego pojazdu..
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje ustalenia faktyczne i prawne wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej..
Decyzja administracyjna jest prawidłowa, jeżeli łącznie spełnia dwa warunki: a) jest zgodna z normami materialnego prawa administracyjnego; b) została wydana zgodnie z normami procesowego prawa administracyjnego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji administracyjnej.
Skarga nie jest zasadna.
Przesłankami wznowienia postępowania otwierającymi możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną jest rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia. Przesłanki negatywne zaś to przesłanka terminu z art. 146 § 1 k.p.a. i przesłanka - treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiada treści decyzji ostatecznej (art. 146 § 2 k.p.a.).
Podstawą wznowienia postępowania z art.145 § 1 pkt 8 jest sytuacja, że "decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione". Dotyczy to stanu, gdy decyzja została oparta na "kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu; rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującej decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych" (Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, s. 234).
Wzruszenie orzeczenia sądowego lub innej decyzji organu administracji publicznej nie wywołuje skutku automatycznie, a daje jedynie podstawę do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania.
W niniejszej sprawie organy administracji dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego pod kątem powyższych reguł procesowych zachowując również tryb postępowania przewidziany w art.149 k.p.a.
Niewątpliwym dla Sądu jest fakt, iż pomiędzy dowodem rejestracyjnym, wydanym na rzecz skarżącej, a wystawionym na rzecz uprzedniego właściciela tego pojazdu, zachodzi związek przyczynowy, którego istnienie może być wysnute w oparciu o przepisy o charakterze materialnym. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. l ustawy o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie:
- 1) dowodu jego własności lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu,
- 2) karty pojazdu, jeżeli była ona wydaną
- 3) wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd: homologacji, jeżeli są wymagane,
- 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane.
- 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany,
- 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z zagranicy i jest rejestrowany po raz pierwszy.
Konstrukcja zacytowanego przepisu wskazuje, iż podstawą rejestracji pojazdu jest złożenie organowi rejestrującemu wszystkich łącznie wymienionych tam dokumentów. Należy zatem uznać, że skoro decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu z wniosku J. L. oparta została na następnie uchylonym dowodzie rejestracyjnym zachodzi konieczność jej uchylenia w oparciu o art.145 § 1 pkt. 8 k.p.a. Uchylenie bowiem tej czynności rejestracyjnej pojazdu w drodze decyzji z dnia [...]roku, wydanej z upoważnienia Starosty L., utrzymanej następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. powoduje, iż wniosek strony pozbawiony jest niejako jednego z koniecznych elementów składowych, a zatem czynność rejestracyjna nie może być dopełniona.
Kwestie dobrej wiary przy nabyciu pojazdu podnoszone przez skarżącą nie mają wobec powyższych rozważań znaczenia w sprawie a związane z tym uprawnienia mogą być dochodzone jedynie w drodze powództwa cywilnego.
Uznając, że zaskarżona decyzja administracyjna jest zgodna z przepisami materialnego i prawa procesowego. Sąd skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) orzekł jak w sentencji.