Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...]r. odmawiającą G. A. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, iż strona nie spełnia wymogu art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), bowiem powierzchnia użytkowa mieszkania strony przekracza normatywną powierzchnię o 30 %, zaś udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 78,94 %, a więc przekracza 60 % tej powierzchni, co powoduje, że nie zostały spełnione przesłanki art. 5 ust. 5 ustawy.
W skardze od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie prawa i podnosząc, że pomiar zajmowanego przez nią mieszkania został dokonany błędnie, a nadto mąż skarżącej, ze względu na stan zdrowia, ma prawo do zajmowania osobnego pokoju.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i jego argumentację, zawarte w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało swoją decyzję z dnia [...]r. Nr [...], którą, na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stwierdził organ, że po przekazaniu skargi strony do Sądu wystąpił do zarządcy budynku o dokonanie ponownego pomiaru, a do skarżącej o przedłożenie zaświadczenia o niepełnosprawności męża. Po dokonaniu nowych ustaleń i stwierdzeniu, że po stronie skarżącej nie występuje przekroczenie powierzchni normatywnej a z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wynika, że jej mąż posiada uprawnienia do dodatkowej powierzchni normatywnej, należało uwzględnić żądanie skarżącej uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skarżąca w piśmie z dnia [...]r. stwierdziła, że podtrzymuje swoją skargę, domagając się przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego z wyrównaniem od daty złożenia wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w art. 97 § 1 stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Jak wynika z załączonej do akt decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając skargę za uzasadnioną, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Skorzystanie przez organ odwoławczy z możliwości zawartej w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA i uwzględnienie skargi w całości skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego w zakresie rozpoznania skargi dotyczącej uchylonej decyzji.
W orzecznictwie utrwalony został pogląd, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
Należy podkreślić, iż bezprzedmiotowość postępowania sądowego to m.in. brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna decyzja, której legalność sąd jest władny i jednocześnie zobowiązany badać w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego.
Uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji spowodowało, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, albowiem brak jest decyzji, której legalność mógłby Sąd badać, natomiast organ I instancji zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia wniosku strony o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego.
W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. umorzono postępowanie.