Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 marca 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym przyznał skarżącej K.Ś. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Pismem z dnia 29 marca 2013 r. K.Ś. złożyła sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek K.Ś. o przyznanie prawa pomocy, stosując przepisy regulujące kwestię przyznania prawa pomocy.
W myśl art. 245 § 1 u.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje – wedle § 2 art. 245 u.p.s.a. – zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje – na podstawie § 3 tego samego artykułu – zwolnienie tylko od odpłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Częściowe zwolnienie z opłat lub wydatków może z kolei polegać – zgodnie z przepisem art. 245 § 4 u.p.s.a., na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej.
Stosownie do uregulowania sformułowanego w art. 246 § 1 pkt 1) i 2) u.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny.
Z oświadczenia K.Ś. wynika, że skarżąca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 758,42 zł, posiada udział (1/2) w prawie własności nieruchomości zabudowanej o powierzchni 549,72 m², nieruchomość rolną o powierzchni 2,1784 ha i udział (1/2) w prawie własności mieszkania o powierzchni 18,46 m² oraz ponosi wydatki w kwotach: opłata za energię elektryczną – 30 zł, koszt lekarstw – 40 zł, odzież i środki czystości – 40 zł, a nadto opłaca podatek z tytułu posiadanego gospodarstwa z zabudowaniami. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że skarżąca ma orzeczoną II grupę inwalidzką.
Mając na uwadze sytuację materialną skarżącej Sąd uznał, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dlatego przysługuje jej prawo pomocy w zakresie całkowitym.
W tym stanie rzeczy na podstawie wyżej przytoczonych przepisów orzeczono jak w sentencji.