Uzasadnienie
Skarga w rozpoznawanej sprawie wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu w dniu [...]. Podlegała ona zatem wymogom formalnym określonym w przepisie art. 37 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74, poz. 368 z późn. zm./. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd stwierdził konieczność uzupełnienia braków i stosownie do przepisu art. 130 § 1 kpc w związku z art. 59 i art. 37 pkt 5 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wezwał w dniu [...] pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa procesowego /prawidłowo opłaconego/, udzielonego przez A. S.A. w W. do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu [...]. Ponowne wezwanie takiej samej treści zostało skierowane w dniu [...] bezpośrednio do skarżącego Zakładu i doręczone prawidłowo w dniu [...].
Sprawę skierowano na rozprawę wyznaczoną na dzień [...], podczas której Sąd stwierdził, że brak formalny skargi, wskazany w wezwaniach z dnia [...] i z dnia [...], mimo upływu zastrzeżonego terminu nie został uzupełniony.
Wyjaśnić jednocześnie należy, że zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r., a postępowanie w nich nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tak określonych warunkach prawnych i wobec wskazanej powyżej okoliczności faktycznej - uwzględnionej w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ - Sąd był zobligowany podjąć czynność wskazaną powołanym przepisem, orzekając o tym w sentencji postanowienia, stosownie do wymogu art. 58 § 3 /zd. pierwsze/ powołanej ustawy.