Uzasadnienie
Wojewoda jako organ nadzoru nad działalnością gminną wniósł na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) o stwierdzenie nieważności § 15 pkt 6, § 15 pkt 7, § 16 pkt 4, § 14 pkt 8a we fragmencie,,na warunkach określonych przez właściciela sieci", § 16 pkt 9c we fragmencie,,na warunkach określonych przez zarządcę sieci", § 18 pkt 9, § 19 pkt 10 zaskarżonej uchwały z powodu istotnego naruszenia art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) oraz § 4 pkt 9a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), polegającego na naruszeniu zasad sporządzania planu i przekroczenia upoważnienia ustawowego do uregulowania w planie miejscowego zasad modernizacji, rozbudowy i budowy komunikacji i infrastruktury technicznej.
W zaskarżonych fragmentach planu organ ustanowił zakazy bezpośredniego komunikowania określonych terenów z drogą wojewódzką nr 347, czyli wprowadził zakaz lokalizacji zjazdów w rozumieniu ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Organ naruszył przez to kompetencje zarządcy drogi (art. 29 ustawy o drogach) oraz przekroczył zakres upoważnienia ustawowego. Ponadto organ ustanowił przepisy uzależniające realizację rozbudowy i budowy określonych systemów infrastruktury technicznej od uzgodnienia lub uzyskania warunków od dysponentów sieci, zarządców urządzeń lub właścicieli sieci. Organ naruszył przez to zakres upoważnienia ustawowego i nadużył władztwa planistycznego.
W odpowiedzi na skargę organ przyjął w całości argumentację skarżącego, zwracając jednocześnie uwagę, że organ nadzoru powinien wydać rozstrzygnięcie nadzorcze oraz wyjaśnił, że przepisy naruszające prawo zostały wprowadzone w wyniku uzgodnień projektu planu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona uchwała stanowiła akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) i jako akt normatywny powszechnie obowiązujący (art. 97 ust. 2 Konstytucji) o charakterze wykonawczym do ustawy powinien zostać wydany w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 94 Konstytucji, art. 40 ust. 1 u.s.g., § 142 i § 143 w związku z § 115, 116, 118, 133-137 Zasad techniku prawodawczej Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908). Akt wykonawczy powiązany jest więc kompetencyjnie i funkcjonalnie z ustawą, bowiem powinien zawierać przepisy uzupełniające ustawę ale jednocześnie pozostające w zakresie upoważnienia ustawowego. Naruszenie reguł ustawowych odnoszących się do dozwolonej treści aktu podustawowego, w przypadku planu miejscowego nazwane jest naruszeniem zasad sporządzania tego aktu, prowadzące do jego nieważności w całości lub części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Obowiązkowym składnikiem planu miejscowego są zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.).
Rozporządzenie dookreśla dozwolony i nakazany przedmiot tej regulacji w § 4 pkt 9 jako mającej zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci z układem zewnętrznym oraz wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci. W tym zakresie mają również znaczenie wszelkie uregulowania ustawowe dotyczące tego przedmiotu, gdyż w szczególności akt wykonawczy nie powinien wkraczać w materie ustawowe oraz naruszać jakiejkolwiek ustawy. Odnośnie przepisów zaskarżonych obie strony trafnie wytknęły z jednej strony naruszenie art. 29 ustawy o drogach publicznych (lokalizacja zjazdu jako przedmiot aktu stosowania prawa, nie zaś stanowienia prawa, por. wyroki I OSK 2005/10 lub III SA/Kr 340/11) przez naruszenie wyłącznej kompetencji zarządcy drogi, zaś z drugiej nadużycie władztwa planistycznego przez wprowadzenie nie mających uzasadnienia ustawowego, dodatkowych ograniczeń prawa własności nieruchomości przez wymóg uzyskania uzgodnień lub warunków.
Z tych względów oraz zgodnie z art. 147 § 1, art. 152 i art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.