Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 lipca 2011 r. nr 1876/2011 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr....w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. B. we W. Odwołanie na powyższą decyzję złożyli: A.i P. M. oraz L. I.. Pismem z dnia 7 grudnia 2011 r. Państwo Mituła cofnęli swoje odwołanie.
Postanowieniem z dnia.... D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., na podstawie art. 123 i art. 137 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił uwzględnienia cofnięcia ww. odwołania wskazując w uzasadnieniu, że co prawda zgodnie z art. 137 k.p.a. stronie przysługuje uprawnienie do cofnięcia odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, to jednak organ odwoławczy nie może uwzględnić cofnięcia odwołania, jeżeli doprowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Organ II instancji podkreślił, że skarżona decyzja narusza prawo, dlatego cofnięcie odwołania nie mogło być skuteczne. Postanowienie zawierało pouczenie, iż nie przysługuje na nie zażalenie.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła T. K.wskazując w uzasadnieniu, że nie zgadza się na "oddalenie wycofania odwołania Państwa M.". Zaznaczyła, że "Państwo M. tym wycofaniem swojego odwołania dali wyraz dobrej woli i było to wskazanie, że nie wnoszą uwag i nie kwestionują wykonanych robót". Zdaniem skarżącej "oznacza to zgodę współwłaścicieli na wykonane roboty i daje nadzieję, że dalsze sprawy i remonty dotyczące nieruchomości będą odbywać się zasadzie współpracy, bez angażowania państwowych instytucji".
W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej odrzucenie podkreślając, że zaskarżone postanowienie jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Dotyczy to jednak tylko takich postanowień, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają sprawę, co do istoty.
Zaskarżone postanowienie wydane w trybie art. 137 k.p.a. nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, jak również przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują środka odwoławczego od postanowienia odmawiającego uwzględnienie cofnięcia odwołania. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie informujące, iż nie przysługuje na to postanowienie zażalenie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.