Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Wr 1247/2001 2
T. P.. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...]r. Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie zamurowania przez właściciela obiektu budowlanego korytarza zlokalizowanego w W. [...].
T. P. złożył w dniu [...]r. wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z prośbą o udzielenie mu pomocy w zlikwidowaniu zamurowanego przez właściciela budynku mieszkalnego korytarza, gdyż z tego powodu ma utrudniony dostęp do garażu i komórki znajdujących się w podwórku na zapleczu domu.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], PINB w powiecie w., na podstawie art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie zamurowania korytarza,
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wykazało, że T. P. jest najemcą lokalu mieszkalnego w W. nr [...] na kondygnacji drugiej. Zgodnie z umową najmu zawartą w [...] r. najemca upoważniony jest do korzystania z pomieszczenia gospodarczego oraz garażu położonego na posesji. W § 18 umowy, strony umowy ustaliły, że spory wynikające z umowy rozstrzygane będą przez sady powszechne. Właścicielem budynku mieszkalnego, czterokondygnacyjnego w W. [...] jest Gmina K. W..
Opisane we wniosku roboty budowlane polegające na przegrodzeniu korytarza ścianą działową o grubości 12 cm, według oświadczenia właściciela i zarządcy, wykonane zostały po stosownym zgłoszeniu właściwemu organowi.
W związku z powyższym, organ I instancji stwierdził, że właściciel budynku swym działaniem nie naruszył przepisów Prawa budowlanego, a najemca lokalu mieszkalnego w tym budynku, jeżeli uważa, że naruszono warunki umowy najmu może, co wielokrotnie organ wyjaśniał wnioskodawcy w pismach, dochodzić swoich praw na drodze cywilnej.
T. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, ale D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., uzasadniając to tym, iż odwołujący nie jest stroną postępowania w rozumieniu
Sygn. akt II SA/Wr 1247/2001 3 art. 28 k.p.a., ponieważ posiada on tylko interes faktyczny, który nie tworzy legitymacji procesowej strony, nie zaś interes prawny niezbędny do uznania wnioskodawcy za stronę postępowania administracyjnego.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu na powyższą decyzję T. P. podnosi i przytacza te same okoliczności sprawy, które wskazywał zarówno w zgłoszeniu wniosku jak i w odwołaniu.
D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, choć z przyczyn zupełnie innych niż podnosi skarżący.
Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącego. Organ I instancji analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie doszedł do przekonania, że niniejsza sprawa ma charakter cywilnoprawny, w związku z czym postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Z tego więc powodu, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - umorzył postępowanie. Organ I instancji podniósł również, że T. P. jest tylko najemcą lokalu mieszkalnego z zasobów gminy i nie przysługują mu prawa właścicielskie.
Umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest rozstrzygnięciem procesowym i decyzja wydana na tej podstawie kończy sprawę w danej instancji w inny sposób (art. 104 § 2 k.p.a. in fine k.p.a.). Tak wydana decyzja jest formalnie taką sama decyzją jak decyzja rozstrzygająca sprawę co do jej istoty. Skarżący ma zatem przymiot strony z wszelkimi tego konsekwencjami, a w szczególności z prawem wniesienia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie. Skoro tak, to organ drugiej instancji nie mógł wydać decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umarzającej postępowanie odwoławcze.
Wniesienie podania obliguje organ drugiej instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy (od nowa) i wydania rozstrzygnięcia merytorycznego (co do istoty) albo utrzymującego w mocy decyzję pierwszej instancji- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., albo uchylającego decyzję pierwszej instancji (jeżeli nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji) na zasadach określonych w art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 k.p.a.
Postępowanie odwoławcze może być umorzone (art. 138 § 3 k.p.a), gdy strona cofnie odwołanie lub odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie była uczestnikiem postępowania przed organem I instancji i nie jest stroną w
Sygn. akt II SA/Wr 1247/2001 4 rozumieniu art. 28 k.p.a. Natomiast organ odwoławczy nie może wydać decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., jeżeli odwołanie wniósł podmiot, na którego wniosek zostało wszczęte postępowanie, nawet jeżeli organ odwoławczy wskazuje na brak przymiotu strony wnoszącej odwołanie. Nie można bowiem zakończyć postępowania w pierwszej instancji i w drugiej instancji, umarzając jedno i drugie postępowanie. W tym miejscu należy wskazać, że istnieje różnica pomiędzy legitymacją materialną strony do wniesienia odwołania (art. 28 k.p.a.), a legitymacją formalnoprawną(procesową), jaka przysługuje osobie, do której była adresowana decyzja pierwszej instancji, nawet wtedy, gdyby nie była ona stroną w znaczeniu materialnoprawnym.
W ocenie Sądu, skoro zaskarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w pkt I sentencji.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 tej ustawy.