Uzasadnienie
W dniu 6 marca 2008 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga D.S., B.Ł. i L.Ł., reprezentowanych przez pełnomocnika radcę prawnego I.G., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Od powyższej skargi został uiszczony w dniu 1 lutego 2008 r. wpis stały w wysokości 500 zł.
Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżących o nadesłanie oświadczenia, w imieniu którego ze skarżących, tj. D.S., B.Ł., czy też L.Ł., uiszczono w dniu 1 lutego 2008 r. wpis w wysokości 500 zł od skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] Nr [...].
W odpowiedzi na powyższe pismo, pełnomocnik skarżących radca prawny I.G. oświadczyła, że w dniu 1 lutego 2008 r. został uiszczony wpis w wysokości 500 zł w imieniu skarżącej D.S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednym z nich jest uiszczenie wpisu sądowego, zgodnie z przepisem art. 230 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230, jest w szczególności skarga.
Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.) wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury - 500 zł.
Z powyższego wynika zatem, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała opłacie stałej, do uiszczenia której pełnomocnik skarżących był zobowiązany przy jej wnoszeniu do Sądu, przy czym zobowiązany był do uiszczenia trzy wpisów w wysokości po 500 zł każdy.
W dniu 1 lutego 2008 r. został uiszczony wpis w wysokości 500 zł jedynie w imieniu skarżącej D.S.. Jak wynika z dowodu wpłaty, wpis ten został uiszczony przez Z.B., mieszkającego przy ul. [...] 76 we W.. Z akt sprawy wynika zaś, że Z.B., ojciec D.S., był pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu administracyjnym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla m. W..
W rozpoznawanej sprawie nie ma jednak zastosowania przepis art. 214 § 2 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ uprawnienia lub obowiązki skarżących, związane z przedmiotem zaskarżenia, nie są wspólne w rozumieniu tego przepisu. Zgodnie z przepisem art. 214 § 1 tejże ustawy - jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl zaś § 2 - pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
Okoliczność, że pełnomocnik skarżących wniósł skargi w jednym piśmie, nie oznacza, że jest to jedna skarga. Sąd przyjął, że jest to połączenie skarg w jednym piśmie (art. 57 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na S.K., inwestora robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno strojącego, położonego przy ul. [...] 27 we W., realizowanego w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę, obowiązku sporządzenia i przedłożenia 3 egz. projektu budowlanego zamiennego celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca D.S. mieszka przy ul. [...] 76 we W. (właścicielka działki nr 295), B.Ł. – przy ul. [...] 78 we W. (właściciel działki nr 296), zaś L.Ł. - przy ul. [...] 74 we W. (właściciel działki nr 294).
Skarżący nie mają zatem wspólnych uprawnień. O wspólnych uprawnieniach można bowiem mówić wówczas, gdy chodzi o to samo uprawnienie, a nie takie samo uprawnienie. D.S., B.Ł. jak i L.Ł. w tej sprawie mają własne uprawnienie do zaskarżenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...], co wynika z posiadania przymiotu strony postępowania w sprawie nałożenia na S.K. obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych, związanych z rozbudową budynku mieszkalnego znajdującego się przy ul. [...] 27 we W., do stanu zgodnego z prawem. Nie jest to jednak wspólność praw i obowiązków skarżących w takim znaczeniu, że przedmiotem jest wspólne uprawnienie i skarżący mogą występować tylko wspólnie.
Uwzględniając powyższe, skargi wniesione przez B.Ł. jak i L.Ł. należało uznać za niedopuszczalne i jako takie odrzucić po myśli art. 221 w związku z art. 230 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z przepisem art. 221 pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.