Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 20 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 129/14

Metryka

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Skład
Sędzia WSA Olga Białek przewodniczący
Rozpoznanie
w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II
Sprawa
sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kątach Wrocławskich z dnia 26 września 2013 r., Nr XXXVI/378/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kąty Wrocławskie, dla terenów w rejonie ulic Lipowej i Mireckiego

Sentencja

postanawia:

  1. sprostować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 129/14 w ten sposób, że w punkcie I sentencji w miejsce: "§ 9 ust. 1 lit. a" wpisać "§ 9 ust. 2 pkt 1 lit. a".

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził w części nieważność uchwały Rady Miejskiej w Kątach Wrocławskich z dnia 26 września 2013 r., Nr XXXVI/378/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kąty Wrocławskie, dla terenów w rejonie ulic Lipowej i Mireckiego. W sentencji wyroku w punkcie I, Sąd stwierdził nieważność § 9 ust. 1 lit. a zaskarżonej uchwały we fragmencie "maksymalnie jednego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki.

Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I OZ 764/12).

Mając na uwadze treść punktu I sentencji wyroku z dnia 8 maja 2014 r. należy stwierdzić, że znalazł się błąd polegający na niewłaściwym podaniu ustępu, w którym znajdował się fragment uchwały: "maksymalnie jednego". Fragment § 9 zaskarżonej uchwały, którego nieważność stwierdzono, znajduje się bowiem, nie w ustępie 1, lecz w ustępie 2 pkt 1 lit. a powołanego przepisu uchwały.

Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Taka oczywista wadliwość zaistniałą w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Pod tą sygnaturą także: dokument z 8 maja 2014 r.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.