Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez B. i F. K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], uchylająca opartą o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], nakazującą A. B. przywrócenie elewacji szczytowej budynku mieszkalnego od strony działki nr [...] do stanu poprzedniego na posesji w D. przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w ramach postępowania wyjaśniającego przed organem pierwszej instancji ustalono, że A. B. w roku 2000 wykonała bez pozwolenia w elewacji szczytowej budynku mieszkalnego w D. dwa otwory okienne, w których zamontowano okna, przy czym ściana, w której wykonano okna znajduje się około 0,5 m. od granicy z sąsiednią działką. Jako uzasadnienie rozstrzygnięcia kasacyjnego wskazano fakt nierozważenia przez organ pierwszej instancji możliwości doprowadzenia wykonanych prac do stanu zgodnego z prawem poprzez zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane.
W skardze na powyższą decyzję B. i F. K. podnosili, że otwory okienne zostały przez A. B. wybite bez ich zgody, a okna w ścianie budynku ograniczają skarżącym zamiar wybudowania domu. Żądali zamurowania otworów okiennych.
W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2005 r. skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania, podając, że sprawa, której dotyczy skarga "została załatwiona pozytywnie przez Inspektora Nadzoru Budownictwa [...], jak i również przez Inspektora Nadzoru Budownictwa w O. i uważamy sprawę za zakończoną".
W piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2005 r., nazwanym "sprostowanie i wyjaśnienie do pisma z dnia 5 lutego 2005 r.", skarżący sprecyzowali, że wnoszą o cofnięcie skargi, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał wstawienie w istniejące otwory okienne przepuszczających światło pustaków szklanych (np. luksferów), co A. B. wykonała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stosownie do treści art. 60 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednakże uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na zasadzie z art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy skuteczne cofnięcie skargi skutkuje umorzeniem postępowania.
Zgodnie z art. 97 § 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Na zasadzie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu zwraca się wpis; w razie cofnięcia skargi na rozprawie – połowę wpisu.
W przedmiotowej sprawie nie ma, w ocenie Sądu, podstaw prawnych do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki negatywne odnośnie oceny skuteczności cofnięcia skargi. Czynność procesowa skarżących - w świetle materiału sprawy – należy uznać za dopuszczalną i skuteczną.
W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w punkcie pierwszym postanowienia.
Orzeczenie w punkcie drugim uzasadnia przepis art. 46 ust. 2 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w zw. z art. 97 § 2 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.