Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. l.dz. [...]nałożono na skarżącego B. Z. karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogi wojewódzkiej.
Powyższa decyzja zawierała pouczenie, iż przysługuje od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie 14 dni od dnia otrzymania tej decyzji, za pośrednictwem organu I instancji.
Decyzję tę skarżący odebrał osobiście w dniu [...]r., co potwierdził własnoręcznym podpisem.
Opatrzone datą [...]r. odwołanie od powyższej decyzji B. Z. przesłał listem poleconym w dniu [...]r., przedstawiając merytoryczne argumenty dotyczące kwestionowanej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]/ Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 134 kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu powołując się na art. 129 § 2 i art. 57 § 1 kpa oraz wskazując na datę odebrania przez skarżącego decyzji organu I instancji i na datę złożenia odwołania stwierdzono, że został uchybiony termin do wniesienia odwołania, bowiem upłynął on w piątek [...]r., przy czym strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu.
Na powyższe postanowienie B. Z. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący postanowieniu temu zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – "art. 57 i następnych – dotyczącego doręczeń". Powołując się na dołączone do skargi zaświadczenie lekarskie oświadczył, że "w okresie objętym terminem doręczenia odwołania" był poważnie chory i nie był w stanie skutecznie sporządzić odwołania, przepisać "na czysto", a następnie nadać je w urzędzie pocztowym. Wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania podnosząc, że opóźnienie nie było nadmierne, "jest usprawiedliwione okolicznościami związanymi z istotną chorobą, wskutek znacznego osłabienia organizmu i braku percepcji do logicznego formułowania myśli" oraz że "dopuszczenie do uprawomocnienia" odwołania wyrządzi mu niepowetowaną szkodę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych (decyzji, postanowień). Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.
Podkreślić przede wszystkim trzeba, iż przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest jedynie kwestia uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogi wojewódzkiej, a nie merytoryczna ocena tej decyzji., ani też kwestia przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego odwołania. W kwestii przywrócenia terminu kompetentny był bowiem organ administracyjny, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny. Podnoszone przez skarżącego zarzuty, odwołujące się do przyczyn uchybienia terminu i do wyrządzenia mu szkody przez kwestionowaną w spóźnionym odwołaniu decyzję, nie mają zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ nie dotyczą jej przedmiotu. W tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny przedmiotowej decyzji, ani też do rozpoznania argumentów dotyczących przyczyn uchybienia terminu, a jedynie do oceny zgodności z prawem postanowienia organu stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.
Warunkiem skuteczności czynności procesowej – a więc między innymi wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. W przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy we wstępnym postępowaniu, że odwołanie złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia, zobowiązany jest on w trybie art. 134 kpa do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie to ma charakter ostateczny.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji z dnia [...]r. dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogi wojewódzkiej po upływie ustawowego 14 - dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia zgodnie z art. 129 § 2 kpa. Termin do złożenia odwołania biegł bowiem od chwili skutecznego doręczenia skarżącemu powyższej decyzji, to jest od dnia [...]r. Składając odwołanie po terminie skarżący nie wniósł o przywrócenie uchybionego terminu do jego złożenia. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo zastosował normę prawną określoną w art.134 kpa, stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art. 58 w związku z art. 59 § 2 kpa skarżący mógł zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, przy czym podanie o przywrócenie terminu mógł wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny jego uchybienia, dopełniając jednocześnie uchybionej czynności. Jak już wyżej wskazano skarżący wniosku takiego nie złożył, a zawarcie takiego wniosku w skardze jest spóźnione, skierowane do niewłaściwego organu i nie może zastąpić przewidzianej w art. 58 kpa prośby o przywrócenie terminu.
Podnieść w tym miejscu wypada, że w myśl art. 58 § 3 kpa przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne.
W tej sytuacji na mocy art. 134 kpa organ odwoławczy był zobligowany do stwierdzenia uchybienia ustawowego terminu do wniesienia odwołania i pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującym prawem, zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – "art. 57 i następnych – dotyczącego doręczeń" nie znalazł potwierdzenia w realiach niniejszej sprawy, a pozostałe zarzuty skargi – jako nie odnoszące się do przedmiotu rozpatrywanej sprawy – nie mają znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.
Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.