Uzasadnienie
Ł. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w J.nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w M. Organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, ewentualnie o oddalenie skargi w całości.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] lutego 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącego m. in. do nadesłania oświadczenia, czy skarżący przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jeśli tak o nadesłanie kserokopii wezwania.
W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wzywał Rady Miejskiej w J. do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ponieważ w świetle obowiązujących od dnia 1 czerwca 2017 r. przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") nie ma takiego obowiązku, a brak złożenia tego wezwania nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd w pierwszej kolejności ma obowiązek zbadać dopuszczalność jej wniesienia, w tym dochowania przez stronę skarżącą wymogów wniesienia skargi, określonych w przepisach szczególnych.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935; dalej: ustawa nowelizująca). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.; dalej: u.s.g.) – w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej.
W konsekwencji, do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, w tym do zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały Rady Miejskiej w J., zastosowanie mają przepis art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. – w dotychczasowym brzmieniu.
Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Podkreślić jednocześnie należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust 1 u.s.g.), przewidziane w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., nie jest instytucją postępowania administracyjnego (nie jest środkiem zaskarżenia), lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w J. nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w M. W sprawie tej ma zatem zastosowanie przepis art. 101 u.s.w. w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. Wniesienie skargi na tę uchwałę należało więc poprzedzić wezwaniem Rady Miejskiej w J. do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązek uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. został zniesiony bowiem tylko co do aktów dokonanych począwszy od 1 czerwca 2017 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, treści odpowiedzi na skargę i oświadczenia pełnomocnika skarżącego, skarżący - przed wniesieniem przedmiotowej skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarga jest wobec tego niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.