Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lutego 2003 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia 14 lutego 2003 r., II SA/Wr 867/00, podnosząc, iż Władysław B., za którego namową wstąpił do służby w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego we W., reprezentował organizację niepodległościową. Do skargi załączył oświadczenie świadka Władysława T. potwierdzające przynależność ww. osoby do organizacji Wolności Niepodległość.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Problematykę wznowienia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym regulują przepisy Działu IV, Tytułu VI, Księgi pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego, które w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym mają zastosowanie na-podstawie art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Zgodnie z art. 403 par. 2 Kpc można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Przepis ten stanowi materialnoprawną przesłankę żądania wznowienia postępowania w przypadku wykrycia nowych dowodów, możliwych do wykorzystania w postępowaniu sądowym, których przeprowadzenie mogłoby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie przesłanka taka jednak nie zachodzi i wynika to wprost z treści wniosku. Skarżący oferuje bowiem nowy dowód w postaci zeznań świadka natomiast z przepisu art. 52 ust. 1 ustawy o NSA wynika, że Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a wyjątkowo może dopuścić dowód z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Bez znaczenia jest to, że zeznania te mają formę oświadczenia, jako, że prawidłowa ich weryfikacja nastąpić może wyłącznie w drodze przesłuchania jego autora.
Tego rodzaju dowód z natury rzeczy nie mógłby wpływać na treść rozstrzygnięcia, skoro niedopuszczalne byłoby jego przeprowadzenie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażano pogląd, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 Kpc nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 410 par. 1 Kpc /postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99 - OSNAPU 2001 nr 4 poz. 133/.
Jak już wyżej wywiedziono stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i w związku z tym na podstawie art. 410 par. 1 Kpc w zw. z art. 59 ustawy o naczelnym Sądzie Administracyjnym należało postanowić jak na wstępie.
Powyższe nie oznacza jednak, że strona nie może domagać się wznowienia postępowania administracyjnego przed właściwym organem /Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych/ z podanej przez siebie przyczyny.