Uzasadnienie
J. D.-W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] uznające złożone przez Nią zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] i umorzenia zaległości wynikających z nieregularnego płacenia czynszu z tego tytułu za nieuzasadnione i odmawiające wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zaważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przepis art. 2 tego aktu stanowi natomiast, że sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne.
Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej określony został w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z jego treści wynika, że zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z powyższego wynika, że w katalogu spraw podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych ustawodawca nie uwzględnił skargi na postanowienie wydawane w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, w którym organ administracji publicznej wyższego stopnia orzeka o zasadności zażalenia na niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy.
Postanowienie to nie ma cech określonych w przywołanym wcześniej przepisie art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem nie przysługuje na nie zażalenie, nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Rozpoznawana sprawa nie należy również do spraw, o których mowa w art. 3 § 3 wskazanej powyżej ustawy, stanowiącym, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd uznał, że sprawa nie należy do właściwości sadu administracyjnego, a zatem jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.