Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. G., działając na podstawie art. 66 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), nakazał A. M. doprowadzić do odpowiedniego stanu technicznego szambo gromadzące ścieki z nieruchomości w Z. nr [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazane zostało, że podczas oględzin stwierdzono, iż szambo gromadzące ścieki z nieruchomości w Z. nr [...] jest nieszczelne, zatem stan techniczny szamba jest nieodpowiedni, a użytkowanie go powoduje zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. Mu. podniósł, że odwołuje się od ww. decyzji nakazującej mu wybudowanie na jego nieruchomości szamba, które uniemożliwiałoby przedostawanie się ścieków do gruntu. Rozumiejąc, że obecne rozwiązanie techniczne powoduje zatrzymanie jedynie osadów a ścieki przedostają się do gruntu, i powoduje to zanieczyszczenie i degradację środowiska, skarżący obarcza winą za tą sytuację władze Gminy. Wykonanie nowego szamba i związane z tym dodatkowe koszty wywiezienia ścieków przekraczają kwotę 20 tyś. zł, co stanowi kwotę przekraczającą możliwości finansowe skarżącego. Według zapewnień władz gminy, Z. zostanie w najbliższych latach skanalizowane, zatem wydatkowanie obecnie przez skarżącego tak dużej kwoty na nowe szambo byłoby niezasadne i krzywdzące skarżącego jako "jedynego w tej wsi ekologa". Cała wieś posiada takie same szamba poniemieckie jak skarżący, które tak samo zanieczyszczają środowisko.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że wobec stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu zlokalizowanego na posesji nr [...] w Z. w zakresie urządzenia służącego do odprowadzania z niego ścieków, prawidłowo organ pierwszej instancji zakwalifikował ten przypadek do stanu opisanego w art. 66 pkt 1 – Prawa budowlanego, jako podstawy prawnej orzeczenia.
A. M. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji administracyjnych w sprawie uszczelnienia, co w istocie oznacza wybudowania, szamba na jego posesji w Z. nr [...].
Skarżący podnosi, podobnie jak w złożonym odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, iż świadomy jest, że istniejące szambo, które zastał kupując nieruchomość od Gminy, nie spełnia wymogów ochrony środowiska,
Sygn. akt II SA/Wr 1484/03 2 tak jak pozostałe ponad siedemdziesiąt szamb, w nieskanalizowanej wsi Z., gdyż wszystkie wybudowane jeszcze "przez Niemców" są takie same, tzn. zatrzymują wszelkie osady, a pozostałą ciecz przekazują do gruntu. Całe Z. leży na zboczach góry, więc wszystkie te ścieki spływają przez grunt na tereny położone najniżej, a w tym konkretnym przypadku (budynek skarżącego jest jednym z najniżej położonych) poprzez działkę skarżącego, dalej w kierunku lasu. Stan taki istnieje od końca wojny, i jak dotychczas nie została wybudowana przez Gminę kanalizacja. Decyzja wydana przez PINB w J. G. i utrzymana przez DWINB we W. kieruje się "suchą litera prawa budowlanego i ustawami o ochronie środowiska". Nie uwzględnia jednak czynnika równości wszystkich wobec prawa i ludzkiego spojrzenia na ten problem. Skarżący podnosi w dalszym ciągu, że koszt budowy szamba stanowi kwotę przekraczającą możliwości finansowe jego rodziny.
W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Poza tym wskazał, że wybór technologii mającej służyć temu celowi, tj. ewentualne wykonanie nowego zbiornika lub montaż przydomowej oczyszczalni ścieków, pozostawiony został stronie do jej swobodnego wyboru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, pioz. 1271 ze zm.) skarga podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 143, poz. 1270 ze zm.).
Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i zgodności z przepisami prawa procesowego. Zatem Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa.
Z istoty sądowej kontroli decyzji administracyjnych wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z zupełnie innych przyczyn niż to podnosi skarżący.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że jako materilnoprawną podstawę decyzji administracyjnych wydanych przez organy obu instancji, wskazany został przepis art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, z tym rozróżnieniem, że organ I instancji w podstawie prawnej wskazał, zarówno na pkt 1, tj. nieodpowiedni stan techniczny obiektu jak i pkt 3, tj. użytkowanie obiektu w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi i środowisku, zaś organ II instancji wskazał już tylko na pkt 1 art. 66, bez wyjaśnienia i nie komentując zaistniałej zmiany w ustaleniach.
Niezależnie od częściowej rozbieżności decyzji obu instancji, stwierdzić należy, że materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, iż obiekt istotnie znajduje się zarówno w złym stanie technicznym, jak i sposób jego użytkowania zagraża życiu lub zdrowiu ludzi i środowisku.
Stosownie bowiem do przepisu art. 66, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:
- 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo
- 2) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, albo
- 3) jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Tak więc dla wydania decyzji, której podstawą jest przytoczony wyżej przepis niezbędne jest udowodnienie faktu zaistnienia stanu obiektu, o jakim mowa w powyższym przepisie.
Jak z powyższego wynika, przepis art. 66 ustawy – Prawo budowlane daje organowi administracyjnemu możliwość interwencji w przypadku stwierdzenia, że dany obiekt budowlany nie jest użytkowany zgodnie z dyspozycją art. 61 ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 61 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym.
W protokole oględzin przedmiotowego obiektu budowlanego (szamba), sporządzonym w dniu [...] r., który jest częściowo nieczytelny stwierdzono, że " Za ogrodzeniem nieruchomości w Z. nr [...] znajduje się poniemiecki dół (,,,), przykryty płytą żelbetową. Głębokość dołu ok. 3 m a przekrój (...) ok. 1 m/1m. Stwierdza się, że z dołu wypływają ścieki, które wychodzą z nieruchomości w Z. [...]. W budynku w Z. [...] mieszka 7 osób."
Organy obu instancji stwierdziły, na podstawie tego protokołu, że szambo jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Zaznaczyć przy tym należy, że w aktach sprawy brak jest innych dowodów potwierdzających powyższy stan szamba.
Organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, że stan nieodpowiedni nie jest równoznaczny z naruszeniem określonej normy prawnej, oznaczałoby w istocie uprawnienie do nakładania obowiązków na właściciela obiektu niewynikających wprost z przepisów prawa (patrz: wyrok NSA z 24.01.2002, sygn. IV SA 472/00 –Wspólnota 2002/8/51).
Rozstrzygnięcie zawarte w wydanej na podstawie art. 66 decyzji powinno więc dokładnie określać treść i granice obowiązku nałożonego na indywidualnie oznaczony podmiot w konkretnej sprawie administracyjnej.
W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego przyjmując, iż obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym:
- 1) Nie opisały dokładnie na czym polega, ich zadaniem, nieodpowiedni stan techniczny szamba, nie dokonały w tym zakresie żadnych ustaleń. Stwierdzenie zawarte w protokole, że " z dołu wypływają ścieki", nie może świadczyć jednoznacznie o złym jego stanie technicznym, może bowiem stanowić inną przyczynę np. przelewanie się fekaliów z braku systematycznego opróżniania szamba.
- 2) Nie wykazały również jakie konkretnie przepisy narusza ujawniony stan techniczny szamba skarżącego.
Powyższe uchybienia miały bezpośredni wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, albowiem osnowa decyzji nie zawiera jednoznacznego sformułowania jakiego rodzaju prace budowlane mają być wykonane aby szambo doprowadzić do odpowiedniego(w tym wypadku jakiego?) stanu technicznego. Osnowa decyzji jest zbyt ogólnikowa i nieprecyzyjna, która w istocie nie nadaje się do wykonania, albo do wyegzekwowania w drodze przymusu administracyjnego.
Oznacza to, że wydając decyzję organy działały z obrazą prawa materialnego, tj. art. 66 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, oraz art. 107 Kpa, a uchybienia te pozostają w związku z rozstrzygnięciem sprawy i powodują uchylenie decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed
Sygn. akt II SA/Wr 1484/03 5 sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 tej ustawy.