Uzasadnienie
Decyzją z [...] ([...]) Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako "organ"), po rozpoznaniu reklamacji Nadleśnictwa Ż. (dalej jako "skarżący"), określił skarżącemu wysokość opłaty stałej za okres od 1 I 2018 r. do 31 XII 2018 r. w kwocie 7 zł za pobór wód gruntowych do napełnienia zbiorników retencyjnych na działce nr [...], obręb K., gmina I. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący wniósł reklamację od informacji rocznej z [...] ustalającej wysokość opłaty stałej za 2018 r. na kwotę 7 zł w związku z poborem wód gruntowych do napełnienia zbiorników retencyjnych na działce nr [...], obręb K., gmina I. Organ zaznaczył przy tym, że jest to już druga decyzja w sprawie, bowiem wcześniejsza decyzja z [...] ([...]) została uchylona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 18 IX 2018 r. (sygn. akt II SA/Wr 473/18). Organ wyjaśnił, że celem wykonania wskazań zawartych w wyroku wezwano skarżącego do przedłożenia dowodów potwierdzających, że pobór wód następuje wyłącznie na cele nawadniania gruntów leśnych.
Skarżący jednak nie przedłożył żadnych dodatkowych dokumentów. Tym samym – w ocenie organu – należało stwierdzić, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 270 ust. 2 ustawy z 20 VII 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268, ze zm.), dalej jako "pr.w.", przewidujący ustawowe zwolnienie od opłaty stałej w przypadku poboru wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. W konsekwencji organ uznał, że zobligowany był do ponownego negatywnego rozpatrzenia reklamacji i wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za 2018 r. Określenia wysokości opłaty stałej organ dokonał w oparciu o normę wynikającą z art. 271 ust. 2 pr.w. oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 XII 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502). Opłata za pobór wód na napełnienie zbiorników została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 500 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 3 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 17,0 m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0.00472222 m3/s.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji pominięcie wskazań sformułowanych w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu. Skarżący podkreślił, że w motywach wyroku Sąd zlecił organowi przeprowadzenie dowodu z operatu wodnoprawnego, bowiem z jego treści wynikać mogą szczegółowe cele poboru wód i odniesienie się do wskazanych tam celów poboru. Dopiero analiza pozwolenia i operatu może doprowadzić organ do niebudzących wątpliwości ustaleń, czy może mieć wobec skarżącego zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 270 ust. 2 pr.w. W ocenie skarżącego takich wskazań nie wypełniło wezwanie do przedłożenia przez skarżącego decyzji udzielającej zezwolenia wodnoprawnego na pobór wód tylko i wyłącznie do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów rolnych lub upraw.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa procesowego.
Kontrolując legalność decyzji Sąd musiał przede wszystkim uwzględnić, że sprawa była już przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez tutejszy Sąd, w wyniku której uchylono poprzednią decyzję organu (wyrok z dnia 18 IX 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 473/18, prawomocny z dniem 6 XI 2018 r.).
Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "ppsa" – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Biorąc pod uwagę wiążący charakter wyroku rolą Sądu w niniejszym postępowaniu było przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ wykonał wskazania sformułowane w prawomocnym wyroku.
Analiza przedłożonych akt administracyjnych oraz motywów kwestionowanej decyzji prowadzi do wniosku, że rację ma strona skarżąca. Organ bezsprzecznie nie wykonał wskazań wynikających z prawomocnego wyroku. Należy podkreślić, że w ramach wskazań jednoznacznie zobowiązano organ do pozyskania operatu wodnoprawnego i uwzględnienia jego treści przy ocenie ustawowej przesłanki zwolnienia od opłaty stałej określonej w art. 270 ust. 2 pr.w. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że organ zwrócił się do skarżącego o przesłanie "decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód powierzchniowych na zalanie zbiornika tylko i wyłącznie do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów lub upraw" (akta organu, k. 27). Była to zarazem jedyna czynność organu mająca na celu zgromadzenie dodatkowego materiału dowodowego. Organ nie wezwał skarżącego do przedłożenia operatu wodnoprawnego, ani też nie podjął jakichkolwiek innych czynności służących pozyskaniu takiego dokumentu.
Taki stan rzeczy jednoznacznie wskazuje na niewykonanie wyroku. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że skarżący nie odpowiedział na wezwanie. Jest rzeczą oczywistą, że skarżący nie dysponuje wskazaną w wezwaniu "decyzją udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód powierzchniowych na zalanie zbiornika tylko i wyłącznie do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów lub upraw". Skarżący swoje prawo do zwolnienia z opłaty wywodził z treści operatu wodnoprawnego a nie pozwolenia wodnoprawnego przewidującego pobór wód wyłącznie na cele nawadniania upraw leśnych. Podjęcie próby pozyskania operatu wodnoprawnego nakazał organowi Sąd, zaś zaniechanie organu w tym zakresie równoznaczne jest z naruszeniem cytowanego wyżej art. 153 ppsa.
W konsekwencji Sąd orzekł na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa.
Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni wskazania wyroku tutejszego Sądu z dnia 18 IX 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 473/18.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 oraz art. 205 § 2 ppsa, mając na względzie kierunek rozstrzygnięcia oraz wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów w łącznej kwocie 597 zł, na którą składają się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).