Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 153/17) odrzucił skargę w niniejszej sprawie.
K.W. pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego) wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dwóch odpisów skargi. Na uzasadnienie wniosku podano, że w terminie 7-dniowym do uzupełnienia braków skargi skarżący przebywał "na wyjeździe", a wezwanie odebrała osoba trzecia (domownik), nie powiadamiając skarżącego o przesyłce. Uzupełniając braki skargi skarżący nie znał terminu odbioru przesyłki i nie wiedział, że uchybia terminowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Oceniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia sąd przyjął, że skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu wraz z doręczeniem mu odpisu postanowienia z dnia 5 kwietnia 2017 r., co miało miejsce w dniu 14 kwietnia 2017 r. (dowód: k. 49 akt sądowych), a wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 20 kwietnia 2017 r., czyli w ustawowym terminie.
Niemniej, zdaniem sądu, nie można powiedzieć, że skarżący bez swojej winy uchybił terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dwóch odpisów skargi. O braku winy strony można byłoby mówić dopiero wtedy, gdyby istniały przeszkody niezależne od strony, które spowodowały, że strona jakichś działań procesowych nie podjęła, a w konsekwencji uchybiła terminowi. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, brak winy w uchybieniu terminu można stwierdzić tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia terminu wyznaczonego przepisami prawa (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 100/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nadto o braku winy wnioskodawcy, o której mowa w ww. przepisach, można mówić wtedy, gdy wnioskodawca pomimo całej swej staranności nie mógł dokonać czynności procesowej w terminie. Wnioskodawca musi zatem uprawdopodobnić, że dołożył takich starań, których można od niego wymagać w normalnym toku czynności. W każdym przypadku przy ocenie braku winy należy uwzględniać wymaganie dołożenia należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swoje życiowo ważne sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 1999 r., II UKN 667/98, OSNAPiUS z 2000 r. Nr 12, poz. 488).
Tymczasem skarżący we wniosku podał, że w terminie wyznaczonym do uzupełnienia braków skargi "był na wyjeździe", czego w żadnym razie nie można uznać za okoliczność nadzwyczajną, która mogłaby uzasadniać brak winy w uchybieniu terminu. Nie może też skarżący skutecznie zasłaniać się niedbalstwem domownika, który nie zanotował daty odbioru wezwania sądowego, ponieważ niepoinformowanie strony skarżącej przez dorosłego domownika podejmującego przesyłkę o jej nadejściu, na skutek czego dochodzi do uchybienia terminu nie stanowi o braku winy skarżącego (zob. postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 672/16, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki warunkujące przywrócenie terminu, gdyż nie wykazano, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji postanowienia.