Uzasadnienie
Burmistrz Miasta K. G. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 13 stycznia 2004 r. (Nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. G. w części rozstrzygającej o nabyciu przez J. i W. J. z mocy prawa własność nieruchomości gruntowej i uchylającą tę decyzję w części rozstrzygającej o opłacie za nabycie prawa własności tej nieruchomości lub zwolnieniu z jej uiszczenia w odrębnej decyzji i stwierdzającą, że nabycie tej nieruchomości następuje nieodpłatnie.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie wskazują, że w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przymiot strony z art. 28 kpa nie przysługuje organowi, który wydawał decyzję w pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl zaś § 2 przywołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Powyższa okoliczność - mająca doniosłe znaczenie w postępowaniu sądowym, bowiem skutkująca dopuszczeniem do rozpoznania skargi zgłoszonej przez ten podmiot, a co za tym idzie umożliwiająca temu podmiotowi podejmowanie wszelkich przewidzianych prawem czynności procesowych - stanowi pierwszorzędny przedmiot badania przez Sąd orzekający w postępowaniu w sprawie legalności działań organów administracji publicznej. Rozważenia zatem wymaga, czy organ administracji, który wydał kwestionowaną w toku instancji decyzję posiada przymiot strony w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu.
Kwestię tę rozważał Naczelny Sąd Administracyjny (między innymi) w postanowieniu z dnia 15 października 1990 r. (SA/Wr 990/90, ONSA 1990/4/7) w uzasadnieniu którego stwierdził, że "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego (art. 197 k.p.a.)".
Podobne stanowisko zajął NSA w później wydanym postanowieniu z dnia 24 stycznia 1997 r. (IVSA 802/95-ONSA 1997, nr 2 poz. 179). Zawarto tam pogląd, który Sąd w niniejszym składzie całkowicie podziela, że "organ gminy, który w I-szej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do występowania jako strona w dalszych stadiach postępowania administracyjnego oraz do wniesienia skargi do sądu administracyjnego", a także w kolejnym postanowieniu z dnia 18 lipca 2001 r. (I SA 398/00, LEX nr 54728), gdzie rozbudowano tę tezę wskazując, że "na podstawie określonych kompetencji, gmina realizuje władztwo administracyjne i działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie.
Natomiast jako osoba prawna jest władna do wykonywania przysługujących jej praw i obowiązków i wtedy może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Jednakże, gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego".
Z powyższych, szerokich rozważań wynika, że skarżący nie jest uprawnionym do wniesienia skargi, a to musi doprowadzić do jej odrzucenia.
Reasumując na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 przywołanej wyżej ustawy należało orzec jak na wstępie.