Uzasadnienie
G. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi. W przedmiotowej skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania tej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w trybie art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1556 i 2180), w myśl którego w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Stosownie do art. 273 ust. 10 ww. ustawy, zaskarżenie decyzji o ustaleniu opłaty za usługi wodne nie wstrzymuje jej wykonania.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie jest wystarczające złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia.
Wymienioną w tym przepisie przesłankę "znacznej szkody" należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, orzeczenie dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że wynikający z zaskarżonej decyzji obowiązek uiszczenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód i ziemi ma charakter świadczenia pieniężnego, a zatem skutki wykonania takiego świadczenia są co do zasady odwracalne. Jeśli strona twierdzi, że jest inaczej, powinna to wykazać i przedstawić Sądowi argumentację, a następnie poprzeć ją odpowiednimi dokumentami.
W przedmiotowym przypadku skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie uzasadnił wniosku, nie przedstawił żadnych dokumentów pozwalających dokonać przez Sąd oceny, czy uiszczenie opłaty określonej zaskarżoną decyzją skutkować będzie powstaniem znacznej szkody po jej stronie.
Nie przesądzając o zasadności twierdzeń żadnej ze stron postępowania, należy podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.