Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 lutego 2020 r. Fundacja A w J. w likwidacji (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II pismem z dnia 4 maja 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez wskazanie, kto w imieniu skarżącej podpisał skargę oraz przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przed tutejszym sądem, a także poprzez podanie numeru REGON lub NIP strony skarżącej.
Z akt sprawy wynika, że wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 5 maja 2020 r. (k. 8 akt sądowoadministracyjnych). Pismem z dnia 7 maja 2020 r. skarżąca wskazała, że na skardze w imieniu skarżącej podpisał się M. G. – likwidator według KRS. Skarżąca w ogóle nie ustosunkowała się do wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w pozostałym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Podstawa wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych w zakresie wskazania, kto w imieniu skarżącej podpisał skargę oraz do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przed tutejszym sądem wynika wprost z art. 35 § 1 i § 2 p.p.s.a., zgodnie z którymi pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§ 1). W myśl § 2 zdanie pierwsze cytowanego przepisu pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego.
W przypadku, gdy wnoszącym skargę jest fundacja, osoby upoważnione do jej reprezentacji wskazują zapisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1491 z późn. zm.). Zgodnie z art. 10 ustawy zarząd fundacji kieruje jej działalnością oraz reprezentuje fundację na zewnątrz. Z uwagi na fakt, że skarżąca fundacja znajduje się w likwidacji, reprezentować ją powinien określony w statucie fundacji lub ustanowiony przez sąd likwidator. Stąd też tutejszy Sąd pismem z dnia 4 maja 2020 r. wezwał skarżącą do jednoczesnego nadesłania dokumentu określającego źródło umocowania do reprezentowania skarżącej osoby, która podpisała skargę. W tym zakresie jednak brak formalny skargi nie został uzupełniony. Skarżąca bowiem pismem z dnia 7 maja 2020 r. wskazała jedynie, że skargę podpisał likwidator fundacji – M. G., nie przedstawiając jednak ani stosownego wydruku z KRS, statutu fundacji, ani postanowienia sądu, z których wynikałoby umocowanie likwidatora do reprezentowania skarżącej.
Co więcej, wezwanie Sądu obejmowało równocześnie podanie numeru REGON lub NIP strony skarżącej, które znajduje podstawę w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., zgodnie z którym pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. W tym zakresie również nie uczyniono zadość wezwaniu.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została doręczona skarżącej w dniu 5 maja 2020 r.
W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać należy, że początek biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął się już w okresie stanu zagrożenia epidemicznego wprowadzonego w dniu 14 marca 2020 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. z 2020 r. poz. 491), a zatem jego bieg nie rozpoczął się zgodnie z obowiązującą wówczas regułą określoną w art. 15zzs ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.). Niemniej, na podstawie art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875), z dniem 24 maja 2020 r. termin do uzupełnienia braków formalnych rozpoczął swój siedmiodniowy bieg.
Mając nadto na względzie treść art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, uznać należy, że termin do uzupełnienia braków formalnych przez skarżącą upłynął w dniu 1 czerwca 2020 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżąca nie podała numeru REGON lub NIP, jak też nienależycie wskazała osobę, która podpisała skargę, powołując się w tym zakresie na zapisy KRS, nie podając jednak jego numeru ani też nie przesyłając wydruku z rejestru. Do dnia wydania niniejszego postanowienia braki skargi nie zostały uzupełnione.
Okoliczności przywołane powyżej obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.