Uzasadnienie
M. P. i A. P., w dniu 9 lutego 2022 r. złożyli za pośrednictwem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ") skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję organu z dnia 13 stycznia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany był do zbadania jej dopuszczalności i ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).
Przeprowadzona w tym zakresie kontrola skargi wykazała, że skarga wniesiona przez A. P. jest niedopuszczalna ze względu na brak po jej stronie legitymacji procesowej do zaskarżenia opisanej na wstępie decyzji. Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawa dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a.
Z przywołanego przepisu wynika, że legitymowanym do wniesienia skargi nie jest każdy podmiot - nawet mający interes prawny, lecz ten tylko, kto ma interes prawny we wniesieniu skargi. Tym samym dla przyjęcia legitymacji procesowej określonego podmiotu do zaskarżenia decyzji administracyjnej lub postanowienia kończącego postępowanie, konieczne jest stwierdzenie istniejącego pomiędzy sytuacją prawną tego podmiotu a zaskarżonym aktem związku, polegającego na tym, że akt ten wiąże się z jego interesem prawnym w sposób uzasadniający wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Do wniesienia skargi nie legitymuje zatem jakikolwiek związek zaskarżonego aktu z interesem prawnym skarżącego podmiotu. Nie ma bowiem interesu prawnego we wniesieniu skargi podmiot, który nie wymaga ochrony sądowoadministracyjnej. Taka właśnie sytuacja występuje, gdy decyzja lub postanowienie objęte skargą nie jest zdolne w jakikolwiek sposób negatywnie oddziaływać na interes prawny podmiotu wnoszącego skargę.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego – które stanowi przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie - nie jest zdolne wpłynąć w jakikolwiek sposób na sferę praw i obowiązków podmiotów innych niż podmiot wnoszący odwołanie. Tym samym inne podmioty nie są legitymowane do zaskarżenia tego rodzaju decyzji, bowiem – jak wyżej wskazano – dla przyjęcia legitymacji procesowej nie wystarcza samo stwierdzenie istnienia interesu prawnego, lecz konieczne jest również, aby interes ten uzasadniał wniesienie skargi i uruchomienie kontroli sądowoadministracyjnej.
Zaskarżone postanowienie, ze względu na jego procesowy charakter, dotyczyło tylko interesu M. P. i tylko jemu zostało doręczone. Nie dotyczyło natomiast A. P., która nie wnosiła odwołania. Z treści odwołania jasno wynika bowiem, że zostało ono złożone tylko przez skarżącego, który działał wyłącznie we własnym imieniu. To, że skarżąca zamieszkuje na tej samej posesji co skarżący i jest jej współwłaścicielką, nie powoduje, że ma interes prawny do wniesienia skargi na ww. decyzję, której nie była adresatem. W konsekwencji, skarżąca nie jest też uprawniona do złożenia skargi na powyższą decyzję - która się do niej nie odnosi. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jej własnej sprawy administracyjnej. Interes procesowy w kwestionowaniu danego rozstrzygnięcia ma tylko ta strona, której interes materialnoprawny został zakwestionowany tym rozstrzygnięciem.
Reasumując, skargę A. P. jako wniesioną przez podmiot nie mający legitymacji procesowej do złożenia skargi na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie odwołania M. P. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 p.p.s.a.