Uzasadnienie
J. J. wniósł skargę na decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pozbawiające go uprawnień kombatanckich.
Po wniesieniu skargi do Sądu J. J., w dniu 26 października 2000 r., zmarł. Następnie, w dniu 21 lutego 2001 r., zmarła żona skarżącego W. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dalsze rozważania poprzedzić trzeba konstatacją, iż skoro skarżący J. J. zmarł w trakcie postępowania sądowego, gdy obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.), to następstwo prawne po nim regulował przepis art. 30 § 4 kpa w związku z art. 59 ustawy o NSA. Uprawnienia wynikające z ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz innych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (opublikowanej w dacie wydania zaskarżonej decyzji w: Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz.950 ze zm.), mają charakter praw dziedzicznych, o tyle że w razie śmierci kombatanta przechodzą tylko na jego małżonka (por. W. Chróścielewski i Z. Kmieciak, glosa do wyroku NSA z dnia SA/Gd 2197/94, OSP 1997/2/29). Tak więc po śmierci J. J. w jego miejsce wstąpiła, z mocy art. 30 § 4 kpa, jego żona W. J. Uprawnienia wdowy po kombatancie maja charakter praw ściśle osobisty. Po śmierci zatem W. J. nie ma następców prawnych, którzy wstąpiliby w jej miejsce jako skarżącej, do postępowania, którego przedmiotem jest pozbawienie uprawnień kombatanckich.
Po wejściu w życie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, taką sytuację procesową reguluje przepis art. 161 § 1 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw ściśle związanych z osobą zmarłego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.