Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. skarżący złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L opisaną w osnowie niniejszego postanowienia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 40 215,00 zł.
Pismem z dnia 27 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na wspomniane zarządzenie, wskazując jednocześnie, że zarządzenie błędnie oparto na przepisie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.), podczas gdy – z uwagi na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, podstawą wyznaczenia wpisu w sprawie winien stać się § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W myśl art. 198 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Sąd uznał, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2008 r. (sygn. akt I FZ 505/08, LEX 564250), na które powołuje się autor zażalenia, że wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguł określa wysokość) tę należność.
Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję organu pierwszej instancji o wymierzeniu kary pieniężnej za wycinkę drzew i krzewów bez zezwolenia, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Oczywistym jest, że taka treść rozstrzygnięcia nie konkretyzuje należności pieniężnej, od której mógłby zostać obliczony wpis stosunkowy. Wyznaczając zatem wpis należało odwołać się do § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia.
Zażalenie uznać zatem należy za oczywiście zasadne, a zatem na mocy wskazanego na wstępie rozważań art. 195 § 2 p.p.s.a. Sąd w trybie autokontroli mógł sam wyeliminować wadliwe zarządzenie z obrotu prawnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.