Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 lipca 2003 r. (data stempla pocztowego)skarżący wniósł wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 11 lutego 1997r. oddalającym skargę na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1271 ze zm.) stanowi, że w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 200 4 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270) wynika, że skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Art. 280 § 1 cytowanej wyżej ustawy stanowi, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym wypadku wyznaczy rozprawę.
Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania określa art. 277 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.
Art. 278 cytowanej ustawy stanowi, że po upływie pięciu lat po uprawomocnieniu się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana.
W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona po upływie trzy miesięcznego i pięcioletniego terminu.
Skarga nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia. Ustawowe podstawy wznowienia postępowania określa art.art. 271, 272, 273 i 274 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący jako postawę wznowienia powołuje naruszenie przy wydaniu decyzji przez organ I instancji (kierownika urzędu pracy) art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Z 1995 r. Nr 1, poz. 12) zarzucając, że decyzja organu I instancji została podpisana przez Kierownika Działu Pośrednictwa i Poradnictwa Rejonowego Urzędu pracy w W., a nie przez Kierownika Urzędu Pracy w W. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te spośród wymienionych w art.art. 271, 272, 273, 274cyt. wyżej ustawy przesłanki wznowienia, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, a nie w postępowaniu administracyjnym.
Podnoszone przez stronę okoliczności dotyczą wyłącznie postępowania administracyjnego, a zatem nie stanowią przesłanki do wznowienia postępowania sądowego. Przepisy prawa nie wykluczają natomiast możliwości wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd oddalił skargę.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art.art. 277, 278, 279, 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie.