Uzasadnienie
Skargą z dnia 21 lutego 2022 r. Wojewoda Dolnośląski (dalej organ, Wojewoda, skarżący) zakwestionował uchwałę Nr XLII/1102/21 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 8 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic Krzemienieckiej i Stryjskiej we Wrocławiu (dalej jako uchwała, plan).
Organ zwrócił się o stwierdzenie nieważności §30, §31,§39, §41,§44 §45, §48, §52 uchwały oraz załącznika graficznego nr 1 do uchwały w zakresie terenów 9MN-U, 10MN-U, 2AG-U, 4AG-U, 1Z, 2Z, 3KDD, 2KK. Organ wniósł także o zasądzenie kosztów. Zdaniem Wojewody wskazane regulacje planu zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej ustawa planistyczna) polegającym na istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego poprzez nieokreślenie w treści uchwały oraz niewyrysowanie na rysunku stref ochronnych związanych z ograniczeniami w użytkowaniu i zagospodarowaniu terenów 9MN-U, 10MN-U, 2AG-U, 4AG-U, 1Z, 2Z, 3KDD, 2KK, przez które przebiega przesyłowa dwutorowa linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110 kV. Wojewoda wskazał, że ani w treści uchwały, ani na rysunku planu nie ustanowiono strefy ochronnej dla znajdującej się na obszarze planu (tereny oznaczone wskazanymi wyżej symbolami) istniejącej dwutorowej napowietrznej sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia.
Według planu, dla terenu oznaczonego symbolem: 9 MN-U ustala się przeznaczenie w postaci:1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 2) usługi, 3) produkcja drobna, 4) obsługa pojazdów, 5) naprawy pojazdów, 6) skwery, 7) obiekty do parkowania, 8) obiekty infrastruktury technicznej; 10 MN-U ustala się przeznaczenie w postaci: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 2) usługi, 3) skwery, 4) infrastruktura drogowa, 5) obiekty infrastruktury technicznej; 2 AG-U ustala się przeznaczenie w postaci: 1) handel detaliczny mało powierzchniowy, 2) biura, 3) obiekty kongresowe i konferencyjne, 4) usługi drobne, 5) obiekty opieki nad dzieckiem, 6) edukacja, 7) uczelnie wyższe, 8) obiekty naukowe i badawcze, 9) obiekty wystawienniczo - targowe, 10) produkcja, 11) produkcja drobna, 12) bazy budowlane i sprzętowe, 13) magazyny i handel hurtowy, 14) obsługa pojaw, 15) bazy kurierskie i wysyłkowe, 16) naprawa pojazdów, 17) kryte urządzenia sportowe, 18) stacje paliw, 19) rozrywka, 20) obiekty kształcenia dodatkowego, 20) gastronomia, 21) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 22) zbiórka odpadów, 23) wytwarzanie energii elektrycznej, 24) wytwarzanie energii cieplnej, 25) skwery, 26) infrastruktura drogowa, 27) obiekty infrastruktury technicznej; dla terenu oznaczonego symbolem 4 AG-U ustala się przeznaczenie w postaci: 1) handel detaliczny mało powierzchniowy, 2) biura, 3) obiekty kongresowe i konferencyjne, 4) usługi drobne, 5) obiekty opieki nad dzieckiem, 6) edukacja, 7) uczelnie wyższe, 8) obiekty naukowe i badawcze, 9) obiekty wystawienniczo - targowe, 10) produkcja, 11) produkcja drobna, 12) magazyny i handel hurtowy, 13) obsługa pojazdów, 14) naprawa pojazdów, 15) kryte urządzenia sportowe, 16) rozrywka, 17) obiekty kształcenia dodatkowego, 18) gastronomia, 19) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 20) wytwarzanie energii elektrycznej, 21) wytwarzanie energii cieplnej, 22) skwery, 23) infrastruktura drogowa, 24) obiekty infrastruktury technicznej; dla terenu oznaczonego symbolem 1Z ustala się przeznaczenie terenu w postaci: 1) skwery, 2) terenowe urządzenia sportowe, 3) polany rekreacyjne, 4) wody powierzchniowe, 5) obiekty do parkowania, 6) ciągi piesze, 7) ciągi pieszo - rowerowe, 8) obiekty infrastruktury technicznej; dla terenu oznaczonego symbolem 2 Z ustala się przeznaczenie w postaci: 1) skwery, 2) terenowe urządzenia sportowe, 3) polany rekreacyjne, 4) wody powierzchniowe, 5) obiekty do parkowania, 6) ciągi piesze, 7) ciągi pieszo - rowerowe, 8) obiekty infrastruktury technicznej; dla terenu oznaczonego symbolem 3 KDD ustala się przeznaczenie w postaci: ulice; dla terenu oznaczonego symbolem 2 KK ustala się przeznaczenie w postaci: 1) obiekty infrastruktury kolejowej, 2) obiekty infrastruktury technicznej.
Paragraf 16 planu, wymieniający ustalenia dotyczące systemów infrastruktury technicznej, w pkt 3 stanowi: linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia dopuszcza się w wykonaniu napowietrznym. Jednocześnie w legendzie planu, w odniesieniu do objaśnienia symbolu linii wskazano: linia elektroenergetyczna napowietrzna wysokiego napięcia.
Uzyskana w toku postępowania nadzorczego od przedstawiciela Gminy Wrocław informacja, że nie wyznaczono dla linii elektroenergetycznej konkretnej strefy ograniczonego użytkowania i zagospodarowania, ponieważ miasto nie dysponuje informacjami o przyszłych planach inwestycyjnych zarządcy tej linii, a ponadto potrzebne do określenia strefy szczegółowe badania zlecane są na etapie inwestycyjnym, nie usatysfakcjonowała Wojewody. Według organu prowadzi to do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Wrocławia wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie okazała się zasadną, i należało ją oddalić. Sąd nie znalazł w niniejszej sprawie podstaw dla zastosowania art. 28 u. p. z. p., bowiem nie dopatrzył się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki powodujące nieważność, w całości lub części, uchwały Rady Miejskiej Wrocławia w sprawie uchwalenia planu miejscowego dla wskazanego wyżej obszaru.
Podstawy prawne i zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która w art. 175 sytuuje sądy administracyjne w systemie wymiaru sprawiedliwości, a poprzez art. 184 nakazuje sądom administracyjnym, w zakresie określonym w ustawie, sprawować kontrolę działalności administracji publicznej. Ustawą, o której mowa w Konstytucji jest przede wszystkim ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej także jako p. p. s. a.). Jak stanowi art. 1 §1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta polega, między innymi, na orzekaniu w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.
Według art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Z przepisu wynika, że nie każde naruszenie zasad czy trybu sporządzania studium lub planu miejscowego skutkuje nieważnością uchwały, ponieważ ustawodawca wymaga, aby naruszenie to było istotne, a więc, główne, podstawowe, zasadnicze, kluczowe. W orzecznictwie wskazano, że naruszenie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego.
Jednocześnie nawet istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego nie musi powodować nieważności całej uchwały, bowiem jeśli naruszenia dotyczą tylko części ustaleń planu, to wystarczające jest wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej części, o ile pozostała niewadliwa część może funkcjonować samodzielnie w obrocie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2021 r. II OSK 1874/18, z dnia 7 grudnia 2021 r. II OSK 451/21, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, CBOIS).
Sąd podziela pogląd doktryny prawniczej, że pominięcie w planie któregoś z obligatoryjnych elementów stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu (zob. H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2013, s. 218, M. Wincenciak [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 28), a więc wadliwość uchwały planistycznej.
Celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak stanowi art. 14 ust. 1 ustawy planistycznej, jest ustalenie przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenie sposobów ich zagospodarowania i zabudowy.
Realizacji tego celu służą poszczególne elementy planu, wskazane w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy planistycznej, przy czym mają one charakter obligatoryjny albo fakultatywny. Do obligatoryjnych elementów planu miejscowego należą wskazane przez art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.
Przepis art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy planistycznej, którego naruszenia zarzuca organ, brzmi: w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.
Z powołanego bezpośrednio wyżej przepisu w związku z art. 20 ust. ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że to rada gminy, jako organ uchwalający plan określa szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Innymi słowy ustawodawca radę gminy czyni organem kompetentnym do ustalenia warunków zagospodarowania terenu i ograniczeń w jego użytkowaniu.
Skarżący Wojewoda dopatruje się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w pominięciu przez radę gminy obligatoryjnego elementu planu, którym jego zdaniem jest nieokreślenie w treści i na rysunku planu stref ochronnych związanych z ograniczeniami w użytkowaniu i zagospodarowaniu terenu wywołanych przebiegiem istniejących linii wysokiego napięcia.
Będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie kwestia prawna zasadza się na określeniu strefy ochronnej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia jako obligatoryjnego elementu planu miejscowego.
Literalnie, expressis verbis, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w żadnym miejscu nie odnoszą się do strefy ochronnej linii elektroenergetycznej, ani nie nakazują wyznaczania strefy ochronnej względem sieci elektroenergetycznych wysokiego napięcia.
Sąd powinien zatem odpowiedzieć na pytanie, czy z obowiązujących przepisów prawnych, polskiego systemu prawnego, da się wyprowadzić taki obowiązek.
Samo pojęcie strefy ochronnej znane jest ustawodawcy, który posługuje się nim w różnych sferach regulacji prawnej, nie tylko na gruncie planowania i zagospodarowania przestrzennego.
Patrząc w szerszej perspektywie i analizując przepisy ustawy planistycznej pod kątem obecności w niej stref ochronnych, można dostrzec, że prawodawca wiąże strefę ochronną z innymi obiektami niż energetyczne linie przesyłowe.
Mianowicie pojęcie strefy ochronnej pojawia się w ustawie planistycznej w następujących konfiguracjach: 1) strefa ochronna terenu zamkniętego jako fakultatywny element miejscowego planu, w której to strefie ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy (art. 4 ust. 3 w związku z art. 15 ust. 3 pkt 7 ustawy planistycznej), 2) strefa ochronna obszarów dla wytwarzania energii odnawialnej o mocy powyżej 500 kW jako fakultatywny element miejscowego planu dla ograniczeń w zabudowie. zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu (art. 10 ust. 2a w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy planistycznej), 3) strefy ochronne pomników zagłady w związku ograniczeniami dotyczącymi prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej - jako fakultatywny element miejscowego planu (art. 15 ust. 3 pkt 6 ustawy planistycznej).
Tworzenie stref ochronnych, w związku z różnymi obiektami i przedmiotami, wynika również z innych, poza ustawą planistyczną, aktów prawnych.
W ustawodawstwie można odnaleźć odwołania do strefy ochronnej w szczególności poprzez 1) instytucję otuliny, która w art. 5 ust. 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej także jako u. o. p.) zdefiniowana jest jako strefa ochronna granicząca z formą ochrony przyrody wyznaczona w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami wynikającymi z działalności człowieka, 2) instytucję strefy ochronnej zwierząt łownych tworzoną w otulinie parku narodowego na potrzeby ochrony zwierząt w parku narodowym (art. 11 ustawy o ochronie przyrody), 3) strefy ochrony krajobrazu jako element planu ochrony parku krajobrazowego (art. 20 ust. 4 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody), 4) strefy ochronne ujęć i obszary ochronne zbiorników wód podziemnych w rozumieniu art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, 5) strefy ochrony uzdrowiskowej w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, rozumiane jako części obszaru uzdrowiska albo obszaru ochrony uzdrowiskowej, wydzielone w celu ochrony czynników leczniczych, walorów środowiska i urządzeń uzdrowiskowych, 6) strefy ochronne ujęć wody tworzone na podstawie art. 120 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.
Trzeba w tym miejscu podkreślić, że za wyznaczeniem wskazanych wyżej stref idą wprost określone skutki prawne, w tym związane z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym.
Na przykład projekt planu miejscowego w części dotyczącej parku narodowego i jego strefy ochronnej – otuliny wymaga uzgodnienia z dyrektorem parku w zakresie ustaleń tych planów mogących mieć negatywny wpływ na przyrodę parku narodowego (art. 10 ust. 6 u. o. p.), w strefie ochrony w parku krajobrazowym, zarówno dla terenów objętych, jak i nieobjętych planem miejscowym, wprowadza się zakazy lokalizowania nowych obiektów budowlanych (art. 17 ust. 1a u. o. p.), natomiast udokumentowane złoża kopalin w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć ujawnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (art. 95 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego). Z kolei za ustanowieniem strefy ochronnej w rozumieniu art. 137 Prawa wodnego idą określone obowiązki, nakazy, zakazy i ograniczenia wynikające z art. 128 i art. 130 Prawa wodnego.
W tym miejscu wolą Sądu jest podkreślić, że w powszechnie obowiązujących przepisach prawnych brak analogicznych, do wskazanych wyżej, regulacji, stanowiących o tworzeniu strefy ochronnej linii elektroenergetycznej, i idących w ślad za tym ograniczeniach, względnie obowiązkach. Innymi słowy, powracając do wskazanych wyżej przykładów, ustawodawca wprost wskazuje, że projekt planu miejscowego odnoszący się do strefy ochronnej (otuliny) formy ochrony przyrody należy uzgodnić z zarządcą formy ochrony przyrody, ale nigdzie nie nakazuje uwzględniać w planie miejscowym strefy ochronnej linii energetycznej, ponieważ obowiązujące powszechnie ustawodawstwo takiego pojęcia nie zna.
Tym samym zbyt daleko idzie organ, próbując wskazać obowiązek uwzględnienia takiej strefy w planie miejscowym, wywodząc go z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy planistycznej, czyli przepisu nakazującego obligatoryjnie określać w planie szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Systemowa wykładnia prawa przeprowadzona przez Sąd wyżej, w oparciu o wskazane akty prawne, jak również konieczna wstrzemięźliwość dla rozszerzającej interpretacji ograniczeń, prowadzi do wniosku, że organ nie dysponuje podstawą prawną, w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy planistycznej, do twierdzenia, że strefy ochronne linii elektroenergetycznych mają być umieszczone w planie miejscowym.
Kolejny argument przemawiający za niezasadnością skargi Wojewody Sąd dostrzega w przepisie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Przepis odnosi się do wymagań ochrony środowiska, które powinny być uwzględnione w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i nakazuje w planie miejscowym uwzględniać, w szczególności ograniczenia wynikające z wyznaczenia formy ochrony przyrody, otulin, utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych, obszarów cichych, strategicznych map hałasu czy stref ochronnych ujęć wody. Każde ze wskazanych ograniczeń mieścić się będzie w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy planistycznej.
Zdaniem Sądu, rudymentarne dla niniejszej sprawy jest to, że przywołany przepis art. 73 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nie kreuje analogicznego nakazu w odniesieniu do linii energetycznych. Sąd wprawdzie dostrzega, że wymieniony w przepisie katalog ma charakter otwarty, jednakże gdyby ustawodawca miał zamiar zaliczyć do niego strefy ochronne linii elektroenergetycznych, to musiałby wprowadzić do systemu prawnego stosowną definicję i wyjaśnić, co przez taką strefę należy rozumieć. Nie uczynił tego. Skoro ustawodawca tak w tekście prawnym nie napisał, to nie należy przyjmować, aby istniał prawny obowiązek uwzględnienia strefy ochronnej obiektu liniowego (linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia) w planie miejscowym. Ograniczeń, jako tego typu działania, które zawężają sferę swobody podmiotu prawa, nie należy interpretować w sposób ekstensywny.
Jednocześnie prawodawca zdefiniował obiekty (przedmioty) będące przyczynami innych ograniczeń, ponieważ w języku prawnym określono w szczególności otulinę, czy formy ochrony przyrody.
Z tej przyczyny, w ocenie Sądu, także art. 73 ust. 1 Prawa ochrony środowiska nie pozwala na zarzucanie miejscowemu prawodawcy naruszenia prawa w zakresie nieuwzględnienia w planie miejscowym strefy ochronnej linii elektroenergetycznej.
Trzeba w tym miejscu nadmienić, że linia energetyczna, będąca w myśl Prawa budowlanego obiektem liniowym, jest przedmiotem regulacji art. 73 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, który to przepis nakazuje obiekty liniowe przeprowadzać i wykonywać w sposób ograniczający oddziaływanie na środowisko. Nie sposób jednak także z tego przepisu wyciągnąć wniosku, aby ustawodawca nakazywał tworzenie wokół obiektu liniowego strefy ochronnej, bowiem ustawodawca wypowiada się jedynie o określonym, minimalnie inwazyjnym, przeprowadzeniu obiektu liniowego.
Obowiązku ustalenia strefy ochronnej linii elektroenergetycznej nie da się także wyprowadzić z przepisów prawa budowlanego.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane o strefie ochronnej wypowiada się wyłącznie w kontekście pozwolenia na budowę na obszarze pomnika zagłady (art. 39 a). W dziale VII rozdziale 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) zatytułowanym Ochrona przed promieniowaniem jonizującym i polami elektroenergetycznymi, §314 stanowi: budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przez oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Z przepisu wynika zakaz wzniesienia budynku na pobyt ludzi w strefie, gdzie przekroczone są określone poziomy pola elektroenergetycznego, jednak przepis nie nakazuje automatycznie wyznaczać strefy ochronnej.
Zakaz zabudowy budynkami mieszkalnymi w pobliżu linii elektroenergetycznej wynikać więc będzie ex lege z tej racji, że wskazany poziom pola elektromagnetycznego jest przekroczony, ale nie może wynikać z tego, że linii elektroenergetycznej towarzyszy strefa ochronna, powiem kreacja takiej strefy nie ma aktualnie podstaw w powszechnie obowiązującym prawie.
Również w potencjalnie adekwatnym dla realiów sprawy rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) nie ma mowy o strefach ochronnych związanych z urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, bowiem akt określa jedynie dopuszczalne poziomy pól dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc przeznaczonych dla ludności.
Sąd chce również uświadomić stronom, że zna orzeczenia tutejszego Sądu, w których pojawiła się kwestia strefy ochronnej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia.
W chronologicznie wcześniejszym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 sierpnia 2016 r. (sygn. II SA/Wr 371/16, CBOIS) stwierdzono, że skoro nie oznaczono strefy ochronnej linii energetycznej, to nie wypełniono dyspozycji nakazującej określenie w planie ograniczeń w użytkowaniu terenu.
W późniejszym wyroku z dnia 5 maja 2017 r.(sygn. II SA/Wr 70/17, CBOIS) Sąd wskazał, oceniając zarzut Wojewody o nieustanowieniu w planie miejscowym strefy ochronnej dla linii wysokiego napięcia, że nie ma przepisów zobowiązujących radę gminy do określenia stref ochronnych linii wysokiego napięcia, a tym samym zarzut organu nie jest trafny.
Mając świadomość nietożsamości stanów faktycznych obydwu spraw, Sąd w niniejszym składzie, w realiach kontrolowanej sprawy uznaje za bliższy ten drugi, późniejszy pogląd wrocławskiego Sądu. Warto przy tym zaznaczyć, że znalazł on oparcie w nieco późniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 26 września 2017 r. (sygn. II OSK 2003/17, CBOIS). Sąd II instancji wskazał wówczas, że żaden obowiązujący przepis nie nakazuje wyznaczania odrębnego obszaru pod liniami energetycznymi, zaś szerokość stref ochronnych oraz innych ich parametrów względem istniejących napowietrznych linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia nie jest określona powszechnie obowiązującymi przepisami. Dopiero na etapie uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę będzie zachodziła możliwość określenia strefy ochronnej dla konkretnej inwestycji. Z taką wykładnią utożsamia się Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolnym.
Sąd chce także zaznaczyć, że nie brał pod uwagę odległości od linii elektroenergetycznych określonych Polskimi Normami, ponieważ w myśl ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji, stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne (art. 5 ust. 3), zaś Sąd nie odnalazł powszechnie obowiązujących przepisów prawnych, w których Normy Polskie zostałyby powołane.
Reasumując, Sąd, w świetle obowiązującego ustawodawstwa, nie odnalazł podstaw do potraktowania strefy ochronnej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia jako obligatoryjnego elementu planu miejscowego, to znaczy określenia go w tekście planu i na jego rysunku.
Tylko końcowo i na marginesie należy wytknąć organowi gminy, że w odpowiedzi na skargę błędnie wywodzi o dopuszczalności (niedopuszczalności) skablowania przedmiotowej linii. W świetle przywołanej na wstępie legendy planu, stanowiącej jego część, rozważania te są bezprzedmiotowe, bowiem z legendy planu jasno wynika, jaką formę ma mieć linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia, i jest to forma napowietrzna.
Z wyżej podniesionych powodów Sąd, na zasadzie art. 151 ustawy p. p. s. a. zdecydował o oddaleniu skargi w całości.