Uzasadnienie
W pisemnej skardze do organu wyższego stopnia z dnia 8.01.2009 r. skarżący opisał uchybienia procesowe organu I instancji oraz wytknął mu przewlekłe postępowania i na tej podstawie domagał się o wpłynięcie w ramach nadzoru na prawidłowy przebieg czynności tego organu, a także wyciągnięcie konsekwencji wobec osób odpowiedzialnych za nieprawidłowości.
Postanowieniem z dnia 13.02.2009 r., organ na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. oddalił zażalenie skarżącego na bezczynność organu I instancji. W uzasadnieniu organ przyjął, że skarga stanowiła zażalenie na bezczynność, które okazało się bezzasadne skoro w toku postępowania podejmowane są niezbędne czynności.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 227, art. 231 i art. 7 k.p.a. wskutek błędnego zakwalifikowania złożonej skargi jako zażalenia na bezczynność.
Organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 3§2 w związku z art. 58§1 ust. 6 p.p.s.a., gdyż postanowienia wydawane na podstawie art. 37 k.p.a., nie należą do katalogu aktów, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Powszechnie bowiem akceptowane są poglądy prawne, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje zarówno na postanowienie wydane na podstawie art. 37 k.p.a. (patrz wyrok NSA publ. ONSA 2002 z. 4, poz. 144 i z. 3, poz. 116), jak i na sposób załatwienia skargi powszechnej (patrz postanowienie NSA publ. ONSA 2001 z. 1, poz. 27). Dlatego i zgodnie z art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.