Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Ś. umorzył postępowanie w sprawie zażalenia W. O. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] o udzieleniu A. D. i U. D. pozwolenia na budowę budynku bliźniaczego garażu na samochody dostawcze zlokalizowanego na działkach nr 1395/1 i 1397 przy ul. L. w S..
W. O. i M. O. wnosząc do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na opisane na wstępie postanowienie, wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania tego postanowienia.
Wskazując na wiele naruszeń prawa, których – zdaniem skarżących – dopuściły się organy obu instancji, skarżący wskazali, że pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonego postanowienia przesądza o tym, że nie mają oni przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym, a w konsekwencji wobec dążenia organów do uchylenia pozwolenia na budowę w trybie wznowieniowym, a nie w drodze stwierdzenia nieważności, narazi ich na szkodę w postaci braku możliwości dochodzenia odszkodowania za rażące naruszenie prawa przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżących zawieszenie postępowania wznowieniowego uniemożliwi im, lub co najmniej znacząco utrudni, dochodzenie odszkodowania za rażąco niezgodne z prawem decyzje i zlokalizowanie kwestionowanego obiektu budowlanego za blisko granicy ich nieruchomości.
W ocenie skarżących jedynym sposobem przywrócenia stanu zgodnego z prawem jest stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a temu właśnie chcą zapobiec organy, które dążą do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Po pierwsze należy powiedzieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jest właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy na podstawie prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2014 r. (sygn. akt II OW 11/14) o wyznaczeniu sądu do rozpoznania sprawy zarejestrowanej pierwotnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pod sygnaturą akt II SA/Gl 1468/13.
Sądowi rozpoznającemu wniosek w niniejszej sprawie jest wiadome z urzędu, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 170/14 rozpoznawany był wniosek skarżących dotyczący wstrzymania wykonania postanowienia związanego z uchyleniem postanowienia o zawieszeniu wznowionego postępowania, które w tamtej sprawie toczy się na wniosek m.in. skarżących (a nie z urzędu, jak w niniejszej sprawie). Rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania postanowienia zaskarżonego w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 170/14 pozostaje jednak bez wpływu na ocenę okoliczności faktycznych i prawnych związanych ze wstrzymaniem wykonania aktu w sprawie niniejszej.
Przechodząc do kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oceniając argumentację zawartą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, sąd stwierdził, że skarżący nie podali w istocie okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Po pierwsze w skardze zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie wykazano, jakie szkody może ponieść strona skarżąca, czy też inne osoby, na skutek wydania zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Wobec tego, nie mogło być mowy o spełnieniu pierwszej z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Po drugie, zdaniem sądu rozpoznającego wniosek, zaskarżone postanowienie nie może wywołać trudnych do odwrócenia skutków, a tylko taka ewentualność dawałaby podstawę do wstrzymania jej wykonania. Skutkiem procesowym wydania zaskarżonego postanowienia jest na obecnym etapie pozostawanie w obrocie postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania wznowieniowego prowadzonego z urzędu. Wobec tego, wydają się niezasadne obawy skarżących, że organ wyda w tej sprawie decyzję merytoryczną, skoro postępowanie jest zawieszone. W tym stanie rzeczy skarżący nie wykazali, że skutek wydania zaskarżonego postanowienia jest skutkiem nieodwracalnym.
Zgodzić się bowiem w tym stanie rzeczy należy ze stanowiskiem wyrażanym już w orzecznictwie, iż "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący istnienia skutków tego rodzaju nie uprawdopodobnili.
Reasumując warto zaznaczyć, że kwestia uznania sądu w zakresie wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności została powiązana z koniecznością oceny przez sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena ta nie wiąże jednak sądu w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia będą bowiem podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Na obecnym etapie należy jednak stwierdzić, że sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie została spełniona żadna z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.