Uzasadnienie
Podstawę prawną wniesionej do sądu administracyjnego skargi na uchwałę Rady Gminy L. Nr VI/32/2003 z dnia 21 marca 2003 r. stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zawarte w tym przepisie umocowanie uzależnia dopuszczalność skargi od wezwania organu, który podjął uchwałę do usunięcia naruszenia. Wprawdzie wezwanie to nie jest ograniczone żadnymi terminami, jednakże winno zostać dokonane przed wniesieniem do sądu skargi (por. np. postanowienie NSA z dnia 13 października 1999 r. sygn. akt IV SA 476/99 – LEX nr 48248).
Z akt sprawy wynika, iż przed wniesieniem skargi do NSA skarżący nie wzywali Rady Gminy L. do usunięcia naruszenia, a jedynie grupa radnych Rady Gminy L. działając w ich imieniu w dniu 2 czerwca 2003 r. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia uchwały Rady Gminy L. Nr VI/32/2003 z dnia 21 marca 2003 r. Rozważyć zatem należy, czy złożenie wezwania przez radnych w imieniu skarżących jest równoznaczne ze złożeniem takiego wezwania przez skarżących osobiście, bądź też mogło je skutecznie zastąpić.
Zgodnie z ust. 4 powołanego wyżej art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w sprawach, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, stosuje się odpowiednio art. 94.
W myśl art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.
Stosownie do ust. 2 tego artykułu, jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.
Z treści powyższych przepisów wynika, że w sprawach toczących się w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie odpowiednio, a nie wprost i tylko w zakresie wyraźnie wskazanym przez ustawę samorządową.
Zauważyć w tym miejscu wypada, że na fakt, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do skargi wniesionej w trybie art. 101 jedynie w odniesieniu do terminów w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust. 3 powoływanej ustawy o samorządzie gminnym), wskazywano już uprzednio w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2001 r. sygn. akt II SA 138/01 – LEX nr 55312).
Konsekwencją powyższego jest brak możliwości zastosowania przepisu art. 33 § 1 kpa, pozwalającego na udzielenie pełnomocnictwa każdej osobie fizycznej, posiadającej zdolność do czynności prawnych, co sprawia, że nie ma podstaw do uznania złożenia wezwania do usunięcia naruszenia przez grupę radnych w imieniu skarżących za skuteczne.
Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż nie został zachowany przez skarżących tryb określony w art. 101 ust. 1 cyt. ustawy.
W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – należało orzec jak w sentencji postanowienia.