Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta Powiatu W. odmówił A. D. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego z dniem [...]r. W uzasadnieniu decyzji podano, że zainteresowany zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W.w dniu [...]r. i wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Na podstawie przedłożonych w dniu rejestracji dokumentów ustalono, że strona ukończyła 55 lat życia, udowodniła okres uprawniający do emerytury w wysokości [...] lat [...] miesięcy i [...] dni, a stosunek pracy w "A" S.A. W., w którym zainteresowany był zatrudniony od [...]r. do [...]r. został rozwiązany przez pracownika bez wypowiedzenia zgodnie z art. 55 § 11 Kodeksu Pracy. Według organu pierwszej instancji, strona nie spełniła warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, ponieważ stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 20 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Nie nastąpiła ani likwidacja spółki, ani ogłoszenie jej upadłości ani też likwidacja stanowiska pracy wnioskodawcy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych lub technologicznych.
W odwołaniu od decyzji zainteresowany wyjaśnił, że rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy, ponieważ pracodawca nie wypłacał należnego mu wynagrodzenia za pracę z uwagi na brak środków na wynagrodzenia, a więc z przyczyn ekonomicznych. Pracodawca uznał słuszność stanowiska pracownika, czego wyrazem jest zapis w świadectwie pracy. Wnioskodawca wskazał, że stosownie do art. 55 § 3 Kodeksu pracy rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn określonych w § 1 i 11 pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem. Rozwiązanie stosunku pracy w trybie art. 55 daje możliwość skorzystania ze wszystkich świadczeń z Funduszu Pracy, które są uzależnione od rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy, np. ze świadczenia przedemerytalnego. Do odwołania zainteresowany załączył kserokopię podania o rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, tj. z uwagi na nie wypłacanie w terminie wynagrodzenia za pracę.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda D. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, ponieważ wnioskodawca nie spełnił jednocześnie wszystkich warunków określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, koniecznych do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Z przedłożonego świadectwa pracy z ostatniego miejsca zatrudnienia wynika, że zainteresowany nie został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem nie nastąpiła likwidacja firmy "A" S. A. w W. lub ogłoszenie jej upadłości lub likwidacja stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych lub technologicznych.
W skardze na decyzję skarżący podniósł, że umowę o pracę rozwiązał na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy. Natomiast stosownie do art. 55 § 3 Kodeksu pracy rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn określonych w § 1 i 11 pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem. Rozwiązanie stosunku pracy w trybie art. 55 daje możliwość skorzystania ze wszystkich świadczeń z Funduszu Pracy, które są uzależnione od rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy, np. ze świadczenia przedemerytalnego. Stanowisko takie zostało wyrażone w komentarzu do Kodeksu pracy autorstwa M. Gersdorf, K. Rączki i J. Skoczyńskiego, pod redakcją prof. Z. Salwy. Według skarżącego Urząd Pracy traktuje przepisy Kodeksu pracy wybiórczo, nie uznając skutków, jakie wynikają z tytułu rozwiązania umowy o pracę w trybie art. § 11 Kodeksu pracy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący podał, że posiada udokumentowany staż pracy w wysokości [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni, przedkładając w załączeniu kserokopię świadectwa pracy wystawionego przez G. Stocznię Remontową odnośnie zatrudnienia w okresie od [...]r. do [...]r. Według skarżącego prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje mu na podstawie art. 37 k ust. 1 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ rozwiązanie stosunku pracy z "A" nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy. Nie wypłacanie wynagrodzenia przez [...] miesięcy świadczy o niewypłacalności pracodawcy i stanowi podstawę do cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.
W piśmie procesowym z dnia [...]r. Wojewoda D. wyjaśnił, że zarówno przedłożone świadectwo pracy, jaki argumenty przedstawione przez skarżącego nie mają wpływu na rozstrzygnięcie jego sprawy, ponieważ w celu ustalenia niewypłacalności pracodawcy niezbędne jest orzeczenie sądu. Skarżący nie udokumentował, że nastąpiła niewypłacalność pracodawcy w rozumieniu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Skarżący nie wykazał również, że naruszenie przez pracodawcę jego obowiązków było rozpatrywane i uznane za zasadne przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
W piśmie z dnia [...]r. skarżący zarzucił, że nie był w stanie wystąpić z roszczeniem do Sądu Pracy, ponieważ przez ostatnie [...] lat pracował w L..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu W. odmawiającą przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) mające zastosowanie w czasie wydawania kwestionowanych decyzji.
W skardze na decyzję skarżący twierdzi, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w jego przypadku z przyczyn dotyczących zakładu pracy, z uwagi na rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika ze względu na nie wypłacanie przez pracodawcę należnego wynagrodzenia za pracę z powodu braku środków na wynagrodzenia.
Stosownie do art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn.
Ustawową definicję "przyczyn dotyczących zakładu pracy", o których mowa w art. 37 k ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy zawiera art. 2 ust. 1 pkt 20 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Poprzez "przyczyny dotyczące zakładu pracy" należy rozumieć rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy.
Rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oznacza jego rozwiązanie ze względu na wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w powyższym przepisie. W rozpatrywanej sprawie rozwiązanie stosunku pracy skarżącego nie nastąpiło z powodu jednej z przyczyn wyszczególnionych w art. 2 ust. 1 pkt 20 a cyt. ustawy, w związku z czym bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego odnośnie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn określonych w art. 55 § 1 i 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), pomimo że pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem, nie stanowi rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wobec powyższego organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, że skarżący nie spełnił przesłanek do przyznania świadczenia przedemerytalnego wymienionych w art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W trakcie postępowania sądowego skarżący powołał się na przesłanki do przyznania świadczenia przedemerytalnego, o których mowa w art. 37 k ust. 1 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu i bezrobociu, w szczególności na osiągnięcie stażu pracy przekraczającego [...] lat oraz rozwiązanie stosunku pracy w związku z niewypłacalnością pracodawcy, jednocześnie przedkładając dodatkowe świadectwo pracy dokumentujące zatrudnienie w okresie od [...]r. do [...]r. w G. Stoczni Remontowej. Powyższe okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ponieważ stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.
Sąd administracyjny obowiązany jest uchylić decyzję, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z określonych w art. 145 § 1 K.p.a. przesłanek wznowienia postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast organ administracyjny w trakcie ponownie prowadzonego postępowania winien przeanalizować nowe okoliczności powołane przez stronę i ustalić, czy spełnione zostały przesłanki do przyznania świadczenia przedemerytalnego wymienione w art.37 k ust. 1 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w szczególności czy wystąpiła niewypłacalność pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85 z późn. zm.). Rozważenia wymaga zwłaszcza kwestia, czy rzeczywiście jak podaje skarżący, niezaspokojenie jego roszczeń związane było z wystąpieniem okoliczności stanowiących podstawę do cofnięcia pracodawcy koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku znajduje umocowanie w art. 152 powyższej ustawy.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.