Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 lutego 1998 r. (...) Kierownik Urzędu Rejonowego w D. w oparciu o przepisy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ oraz art. 104 Kpa odmówił Marianowi T. udzielenia pozwolenia użytkowanie budynku garażu samochodowego położonego na terenie posesji w D. przy ul. Sz. 11.
W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, co następuje:
W dniu 19 sierpnia 1994 r. na wniosek Renaty K. zostało wszczęte postępowanie w sprawie samowolnej budowy garażu na posesji w D. przy ul. Sz. 11 przez Mariana T. Po zgromadzeniu materiału dowodowego, w dniu 4 października 1994 r. została wydana decyzja (...) nakazująca Marianowi T. m.in. uzyskać zezwolenie na użytkowanie samowolnie wybudowanego garażu przedkładając niezbędne dokumenty.
W dniu 29 maja 1995 r. Urzędu wpłynęło postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w D. negatywnie opiniującego lokalizację garażu. Na tym etapie nie podejmowano postępowania egzekucyjnego, dając możliwość zebrania i przedłożenia nowych, dodatkowych dowodów w sprawie.
Po interwencji Zarządu Budynków mieszkalnych z dnia 5 grudnia 1997 r. dokonano w dniu 30 grudnia 1997 r. przy udziale stron oględzin przedmiotowego obiektu, w wyniku których stwierdzono, że jest on nadal użytkowany jako garaż samochodowy.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.
Odwołanie od tej decyzji Marian T. podnosząc, że garaż wybudował przed 30 laty za zgodą i na gruncie należącym do Zakładów Radiowych "D." w D. Grunt, na którym stoi garaż nie jest w perspektywie objęty planem rozbudowy miasta. Nie ma, zatem potrzeby rozbierania garażu, bo jego rozbiórka bez uszkodzeń nie jest możliwa i narazi go na straty a nowego garażu nie wybuduje.
Decyzją z dnia 4 sierpnia 1998 r. (...) Wojewoda W. w oparciu o przepis art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, co następuje:
Podstawę prawną w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ art. 103 ust. 2, a w związku z treścią tego artykułu przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ szczególnie art. 42.
Z brzmienia cytowanego wyżej artykułu 42 wynika, że inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej /art. 42 ust. 1/.
Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu /art. 42 ust. 3/.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy garaż został wybudowany w roku 1967 w odległości 3,75 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego i nie spełnia warunku zawartego w par. 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji. Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. /Dz.U. nr 17 poz. 62/. Ustawodawca powyższego rozporządzenia zaliczył wybudowany obiekt do kategorii U. l. najmniej uciążliwej określając jego minimalną odległość od budynków mieszkalnych 15.0 m. Postanowienie (...) z dnia 25.04.1995 r. Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w D. jednoznacznie określa negatywne skutki oddziaływania spornego garażu na otaczające go środowisko. Opinia ta została utrzymana w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. postanowieniem (...) z dnia 24.05.1995 r.
Po przeprowadzeniu oględzin obiektu w dniu 30 grudnia 1997 r. organ I instancji stwierdził protokolarnie użytkowanie przedmiotowego obiektu jako garażu samochodowego i w rezultacie wydał zaskarżoną decyzję odmawiająca udzielenia pozwolenia na użytkowanie biorąc pod uwagę opinie organów ochrony środowiska.
Taki tryb postępowania przy wydawaniu decyzji wynika z proceduralnego współdziałania różnych organów i jest nieodzowny dla zapobiegania negatywnym skutkom podejmowanych decyzji. Stanowi o tym art. 106 par. 1 Kpa.
Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w osnowie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marian T. powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu i podniósł, że nie widzi powodów, aby obecnie burzyć garaż postawiony 30 lat temu za zgoda odpowiednich władz.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd nie może oprzeć tej kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 22 cyt. ustawy/.
Zasadnie organy administracji przyjęły, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. a to ze względu na mającą tu zastosowanie treść art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Przedmiotowy garaż został wybudowany bez wymaganego pozwolenia budowę 30 lat temu co w niniejszej sprawie jest bezsporne.
Decyzja organu I instancji opiera się na przepisie art. 42 ust. 3 cyt. wyżej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, według którego podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu.
Jednakże przedmiotowy garaż został wybudowany w odległości 3,75 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego i nie spełnia warunku z par. 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. /Dz.U. nr 17 poz. 62/.
Zgodnie z tym przepisem minimalna odległość wybudowanego obiektu jako najmniej uciążliwego powinna wynosić od budynków mieszkalnych 15 metrów. Postanowienie Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 25 kwietnia 1995 r. określa negatywne skutki oddziaływania garażu na otaczające go środowisko. Opinia ta została utrzymana w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., postanowieniem z dnia 24 maja 1995 r., co przesądziło o stwierdzeniu przez organy niezdatności obiektu do użytku.
Skoro zaś tak to skarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i prawa procesowego, wobec czego skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA.