Uzasadnienie
Sygn. akt: 3 II SA/Wr 1729/2001
Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (Oddział w L.) utrzymał z mocy decyzje Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] (Nr [...]), w której organ pierwszej instancji przewidział - w odniesieniu do Jednostki Ratownictwa Górniczo Hutniczego A S. A. - szereg zakazów i nakazów, wydanych w celu wyeliminowania uchybień stanowiących zagrożenie epidemiczne, stwierdzonych w stołówce pracowniczej w Sobinie.
Zasadność rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zakwestionował A S.A. Oddział - Jednostka Ratownictwa Górniczo-Hutniczego w L., w skardze do naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Jednak w piśmie z dnia 26 kwietnia 2004 r. strona skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), przepisu, który po przeprowadzeniu reformy sądownictwa administracyjnego ma zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie odesłania przewidzianego w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, a dokonanie tej czynności zasadniczo wiąże sąd. Sąd jest bowiem zobowiązany do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu albo czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie składu orzekającego, w świetle dokumentacji sprawy, cofnięcie skargi nie spowoduje w rozpoznawanym przypadku żadnej z ostatnio wymienionych, negatywnych skutków, dlatego też cofnięcie skargi przez stronę skarżącą należy uznać za skuteczne.
Konsekwencją takiej oceny Sądu było umorzenie postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Orzeczenie o zwrocie połowy uiszczonego wpisu znajduje z kolei oparcie w art. 232 § 1 pkt 2 tej samej ustawy.