Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] odmówił R. Z., jako pełnomocnikowi R. Z., przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...]. Odpis postanowienia doręczono R. Z. w dniu 15 maja 2002 r. Organ pouczył adresata, że na postanowienie służy zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.
Również w dniu [...] Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] stwierdził, że odwołanie R. Z. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Odpis tego postanowienia także doręczono R. Z. w dniu 15 maja 2002 r. W postanowieniu tym pouczono skarżącego o trybie i terminie wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
R. Z. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2002 r., nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu Główny Inspektor wskazał na ostateczność zaskarżonego postanowienia i możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a nie zażalenia. Jednocześnie organ poinformował skarżącego, że z uwagi na błędne pouczenie, termin do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpocznie się z dniem doręczenia postanowienia o niedopuszczalności zażalenia.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł w imieniu R. Z. jego ojciec R. Z., w dniu 4 lipca 2002 r., za pośrednictwem poczty. W uzasadnieniu podniósł zarzuty pod adresem decyzji I instancji. Nie sprecyzował, które z postanowień podjętych w dniu [...] skarży (przypomnieć należy, iż mają one ten sam numer). Nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu oraz usunięcia braków skargi: pełnomocnictwa i nadesłania kopii zaskarżonego postanowienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. R. Z. uiścił wpis, dołączył kopię postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 czerwca 2002 r. i pełnomocnictwo udzielone mu przez syna R. Z., upoważniające do występowania w imieniu mocodawcy przed sądami powszechnymi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym R. Z. przedłożył pełnomocnictwo udzielone mu przez syna R. Z. w formie aktu notarialnego, upoważniające pełnomocnika do zastępowania mocodawcy m.in. przed sądami. Sprecyzował, że zaskarżył postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu (...), sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W dacie złożenia skargi obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Przepis art. 35 ust.1 tej ustawy stanowił, że skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni, od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 15 maja 2002 r., to termin do wniesienia skargi upływał w dniu 14 czerwca 2002 r. Skarga została złożona w dniu 4 lipca 2002 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 35 ust.1 ustawy o NSA. Nawiązując do poglądu wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzić przyjdzie, że błędne pouczenie przez organ administracji o przysługującym stronie sposobie i terminie złożenia skargi nie przedłuża ustawowego terminu przewidzianego w art. 35 ust.1 ustawy o NSA.
Może natomiast stanowić podstawę przywrócenia terminu do wniesienia skargi (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA / 1065 / 97, ONSA 1998 / 4 / 135). Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż takiego wniosku skarżący nie złożył.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.