Uzasadnienie
W uchwale nr XLII/55/97 z dnia 29 września 1997 r. Rada Miejska w J.Ś., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ i art. 8 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej /Dz.U. 1997 nr 9 poz. 43/ oraz par. 1 pkt 2 i par. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 1997 r. w sprawie wynagradzania pracowników komunalnych zakładów budżetowych /Dz.U. nr 77 poz. 482/, ustaliła dla zakładu budżetowego pod nazwą Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w J.Ś. w par. 1 pkt 1 najniższe wynagrodzenie zasadnicze w pierwszej kategorii zaszeregowania w wysokości 250,00 zł, a w pkt 2 - wartość jednego punktu 2,50 zł.
Wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Miasta J.Ś. W uchwale brak jest stwierdzenia, że ustalenie wartości jednego punktu w złotych nastąpiło w porozumieniu lub na wniosek Zakładu Gospodarki Komunalnej.
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 14 października 1997 r. nr WP.IV-0570/78/97 Wojewoda (...), na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./, stwierdził nieważność par. 1 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w J.Ś.
Według par. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 1997 r. w sprawie wynagradzania pracowników komunalnych zakładów budżetowych /Dz.U. nr 77 poz. 482/ wartość jednego punktu w złotych ustala pracodawca w porozumieniu z radą gminy, stosownie do możliwości finansowych. Powołując się na ten przepis, Wojewoda stwierdził, że w rozumieniu art. 3 kodeksu pracy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie miała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna zatrudniająca pracowników. W konsekwencji określenie wartości jednego punktu w złotych do celów ustalenia wynagrodzenia za pracę należy do kompetencji Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w J.Ś., który przed wydaniem stosownego aktu obowiązany jest uzyskać stanowisko Rady Miejskiej. Nieosiągnięcie pełnego porozumienia z Radą Miejską "nie tamuje wydania aktu".
Rozstrzygnięcie nadzorcze zaskarżyła Gmina J.Ś. skargą wniesioną za pośrednictwem Wojewody. Wojewoda przesłał skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego pocztową przesyłką nadaną dnia 14 listopada 1997 r., to jest z zachowaniem terminu wniesienia skargi. Gmina J.Ś. wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego, wyjaśniając, że upoważnienie do ustalenia wartości jednego punktu "w porozumieniu" pracodawcy z radą gminy jest równoznaczne z wyrażeniem zgody obu stron, a nie tylko z opinią rady gminy. Uchwała Rady Miejskiej w J.Ś. została podjęta w porozumieniu z Zakładem, w ramach możliwości finansowych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że wyrażenie "w porozumieniu" i "po porozumieniu" jest używane, gdy wydanie aktu należy do jednego organu, drugi zaś obowiązany jest jedynie wyrazić opinię. Za treść aktu odpowiada wyłącznie organ upoważniony do jego wydania, bez względu na stopień osiągniętych uzgodnień.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustalenie wartości jednego punktu w złotych, o którym mowa w par. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 1997 r. w sprawie wynagradzania pracowników komunalnych zakładów budżetowych /Dz.U. nr 77 poz. 482/, stanowi czynność w zakresie określenia miesięcznej stawki wynagrodzenia zasadniczego pracowników komunalnego zakładu budżetowego, ma więc charakter normatywny.
W technice legislacyjnej dotyczącej przepisów upoważniających do współuczestniczenia kilku organów w wydaniu aktu wykonawczego pojęcia "w porozumieniu" i "po porozumieniu się" mają konkretne znaczenia. Według par. 54 pkt 2 Zasad techniki prawodawczej, stanowiących załącznik do uchwały nr 147 Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1991 r. /M.P. nr 44 poz. 310/, określenie "w porozumieniu z" w przepisie upoważniającym jest równoznaczne z określeniem "w uzgodnieniu" i oznacza, że osiągnięcie porozumienia co do treści aktu między wymienionymi organami jest niezbędne, a następstwem braku porozumienia ma być to, że akt nie dochodzi do skutku. Natomiast określenie "po porozumieniu się", jak wynika z par. 54 pkt 4 tych Zasad, oceniane jest jako równoznaczne z wyrażeniem "po zasięgnięciu opinii".
Przepis par. 54 pkt 2 Zasad techniki prawodawczej, stanowiących załącznik do uchwały nr 147 Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1991 r. /M.P. nr 44 poz. 310/, przesądza o znaczeniu warunku ustalenia przez pracodawcę wartości jednego punktu w złotych "w porozumieniu z radą gminy", o jakim mowa w par. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 1997 r. w sprawie wynagradzania pracowników komunalnych zakładów budżetowych /Dz.U. nr 77 poz. 482/; warunek ten oznacza, że osiągnięcie porozumienia między kierownikiem komunalnego zakładu budżetowego a radą gminy co do wysokości kwotowej tej wartości jest niezbędne dla jej stosowania przy ustalaniu wynagrodzenia zasadniczego pracowników.
Nie można zatem podzielić poglądu Wojewody (...), że uprawnienie do ustalenia wartości punktu w celu określenia stawki wynagrodzenia zasadniczego pracowników przysługuje tylko kierownikowi zakładu, a stanowisko rady gminy ma jedynie charakter opinii.
Rada gminy jako organ kolegialny z zasady (...) wyraża swoje stanowisko i opinie w drodze uchwały po przeprowadzeniu głosowania. W takiej też formie, to jest w drodze uchwały po przeprowadzeniu głosowania, rada gminy może potwierdzić porozumienie z kierownikiem komunalnego zakładu budżetowego w przedmiocie określenia wartości jednego punktu w celu ustalenia miesięcznej stawki wynagrodzenia zasadniczego pracowników tego zakładu.
Jeśli się zważy, że ustalenie wartości jednego punktu w złotych, o którym mowa w par. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 1997 r. w sprawie wynagradzania pracowników komunalnych zakładów budżetowych /Dz.U. nr 77 poz. 482/, wymaga osiągnięcia porozumienia kierownika komunalnego zakładu budżetowego i rady gminy, postanowienia uchwał rady gminy w tym przedmiocie powinny być tak formułowane, aby w ich treści czynność współdziałania dwóch organów była potwierdzona.
Uchybienie to jednak samo przez się nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w J.Ś., skoro organ nadzoru nie badał okoliczności współdziałania kierownika zakładu budżetowego i rady gminy, a gmina w swoich wyjaśnieniach wyraźnie stwierdziła, że uchwała została podjęta w porozumieniu z zakładem, w ramach możliwości finansowych.
Na zasadzie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.