Uzasadnienie
Zastępca Dyrektora Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego w W. działając z upoważnienia Wojewody D. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Gminy W., na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./. W skardze zawarto żądanie stwierdzenia, że rada Gminy W. ma obowiązek podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego Zdzisława N. W uzasadnieniu skargi wywodzono, że na podstawie informacji Fryderyka G., Wojewoda D., działając jako organ nadzoru nad działalnością uchwałodawczą, sygnalizacją z 5 lipca 1999 r. (...) wezwał Radę Gminy W. do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy W. Z materiału dowodowego wynika, że Zdzisław N. będąc radnym Rady Gminy W. wyrokiem z 6 listopada 1998 r. Sądu Rejonowego w R. Wydział I Karny, (...), został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 216 par. 1 Kk, a przestępstwo to jest popełnione z winy umyślnej i jednocześnie Sąd warunkowo umorzył postępowanie na okres 1 roku Wyrok uprawomocnił się 22 stycznia 1999 r. Zgodnie z art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw /Dz.U. nr 95 poz. 602 ze zm./, wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek prawomocnego wyroku sądu, orzeczonego za przestępstwo popełnione z winy umyślnej.
Z art. 190 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że wygaśnięcie mandatu radnego w takim przypadku stwierdza rada gminy w drodze uchwały, najpóźniej w ciągu 3 miesięcy od wystąpienia przyczyny jego wygaśnięcia.
Rada Gminy W. nie podjęła stosownej uchwały, dlatego organ nadzoru, działając zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, wezwał Radę Gminy W do podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego Zdzisława N. Pismem z 15 listopada 1999 r. (...) Przewodniczący Rady Gminy W. odpowiadając na wezwanie powiadomił, że Rada Gminy W odmówiła podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ "po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego".
Legitymacja wojewody do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wypływa z powołanej ustawy o samorządzie gminnym. Ograniczyła ona tę legitymację wyłącznie do zaskarżania uchwał Nie jest zatem dopuszczalne złożenie skargi na bezczynność rady gminy w zakresie niepodjęcia uchwały.
Należy również podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg na bezczynność w zakresie podejmowania uchwał przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Według art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4, a zatem bezczynność w zakresie wydania decyzji, postanowień, które zaskarżalne są do Sądu, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z mocy prawa. Zaskarżona bezczynność organu do żadnego z tych form działania administracji publicznej nie należy.
Szczególne rozwiązanie zawiera art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dopuszczający zaskarżenie do sądu administracyjnego niewykonania przez organ gminy czynności nakazanych prawem. Jednak legitymację w tym zakresie ma wyłącznie, na podstawie art. 101a w związku z art. 101 ust. 1 powołanej ustawy, tylko ten, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone bezczynnością organu gminy. Wojewoda do tego kręgu nie należy. Jego legitymacja do złożenia skargi do sądu administracyjnego wypływa z ochrony interesu publicznego.
Wobec powyższego, skarga jest niedopuszczalna. Z tego względu, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Sąd odrzucił skargę.