Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku ze zrealizowaniem inwestycji niezgodnie z ustaleniami projektu budowlanego i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę w zakresie wyposażenia budowlano-instalacyjnego
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2019 r. skarżąca spółka wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji, 2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami;
- 3) wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.
Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że ze względu na sytuację finansową skarżącego, a także możliwość poniesienia przez skarżącego szkody w zakresie ustalonego przez organ administracji zobowiązania pieniężnego wniosek o wstrzymanie wykonania jest zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.
Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała jedynie, ze względu na sytuację finansową skarżącego, a także możliwość poniesienia przez skarżącego szkody w zakresie ustalonego przez organ administracji zobowiązania pieniężnego wniosek o wstrzymanie wykonania jest zasadny.
Skarżąca spółka we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania postanowień, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie skarżąca spółka – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych.
Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Argumentacja powołana przez stronę skarżącą nie uzasadnia złożonego wniosku. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że wykonanie wskazanego postanowienia, może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Podsumowując żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie została, w ocenie Sądu, przez skarżącą spółkę wykazana. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania wskazanego postanowienia nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność orzeczenia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.