Uzasadnienie
Wojewoda Dolnośląski - działając jako organ nadzoru na mocy art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zmianami) wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek zamiejscowy we Wrocławiu - skargę na uchwałę Rady Gminy Zawonia z dnia 30 czerwca 2003 r. Nr VII/49/03 w sprawie Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na rok 2003, domagając się stwierdzenia jej nieważności, zarzucając istotne naruszenie przepisów art. 41 ust.l oraz art.l i art.2 w związku z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zmianami) wskutek ujęcia w programie zajęć sportowych i warsztatów ceramicznych dla dzieci i młodzieży, co wskazywałoby na udzielanie pomocy materialnej rodzinom, nie zaś pomocy terapeutycznej, a jedynie taka jest dozwolona w ramach wskazanych uregulowań ustawowych.
W ocenie organu nadzoru przedmiotowy program nie uwzględnia takich zadań jak aktywne ograniczanie dostępności do alkoholu, zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych, nie określa także wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań programu.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wskazała między innymi, że Rada Gminy Zawonia podejmując przedmiotową uchwałę opierała się na wytycznych zawartych w publikacjach Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, wskazaniach pedagogów szkolnych i psychologów, podnosząc przy tym, iż realizowany od trzech lat program profilaktyczny spotkał się z dużą aprobatą rodzin dysfunkcyjnych kształtując pożądane - ze względów społecznych, a także z racji celu powołanej ustawy - zmiany wzorców postępowania u dzieci i młodzieży dotkniętych lub zagrożonych tą patologią społeczną.
Na rozprawie w dniu 5 listopada 2004 r. pełnomocnik Wojewody Dolnośląskiego oświadczył, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z przepisem art. 60 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed
Sygn. akt 3 II SA/Wr 1777/03 3 sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i uzasadnione nie zachodzą bowiem przesłanki, o których mowa w ostatnim zdaniu cytowanego przepisu. W konsekwencji zaś skutecznego cofnięcia skargi - na mocy przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - postępowanie toczące się przed tutejszym Wojewódzkim Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.