Uzasadnienie
Skarżący, mimo doręczenia w dniu 29 sierpnia 2003 r. wezwania do skonkretyzowania przedmiotu swojej skargi oraz mimo doręczenia w dniu 23 grudnia 2003 r. wezwania do nadesłania opłaconego znakami opłaty skarbowej pełnomocnictwa procesowego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi nie odpowiedział na powyższe wezwania.
Pismem z dnia 8 marca 2004 r. Sąd wezwał skarżącego do osobistego podpisania skargi w związku z niezłożeniem stosownego pełnomocnictwa.
Na powyższe wezwanie M. S. nie odpowiedział mimo doręczenia tego pisma w dniu 12 marca 2004 r.
Według art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Z treści przywołanych wyżej regulacji wprost wynika, iż poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r. do tzw. "spraw starych" będzie stosowało się "nowe przepisy" z wyłączeniem obowiązujących do dnia 31 grudnia 2003 r. przepisów o wpisie i innych kosztach sądowych.
Przepisy cytowanego Prawa w art. 57 §1 określają cechy, jakie powinna spełniać skarga. Winna ona czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tj. zawierać m. in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 §1 pkt 4). Do pisma należy dołączyć także pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 §3). Skarga winna ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (art. 57 §1 pkt 1).
Wobec bezskutecznego wezwania skarżącego w zakreślonym przez Sąd terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 3 cytowanego Prawa.