Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Starosta Powiatu W. orzekł o uznaniu M. W. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji podano, że M. W. nie spełnił warunków uprawniających osobę bezrobotną do przyznania zasiłku, określonych w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy, podając że przez ostatnie [...] lata od [...]r. do [...]r. pracował w Zakładzie Karnym w W. w pełnym wymiarze czasu pracy. Jak wyjaśnił skarżący, w Zakładzie Karnym zapewniano go, że będzie miał prawo ubiegać się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Jednakże obecnie okazało się, że jego zarobki prawdopodobnie były niższe od najniższego wynagrodzenia, a Zakład Karny nie odprowadzał składek na Fundusz Pracy. Skarżący wyjaśnił również, że nie posiada środków do życia i zobowiązany jest do płacenia alimentów na dzieci. Jak podaje, czuje się oszukany i skrzywdzony przez państwowe instytucje.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając brak podstaw prawnych do przyznania zainteresowanemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W toku postępowania odwoławczego ustalono na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, że M. W. został zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku w dniu [...]r. W okresie poprzedzającym rejestrację od [...]r. do [...]r. był zatrudniony w Zakładzie Karnym w W. w pełnym wymiarze czasu pracy. W trakcie zatrudnienia zainteresowany osiągał wynagrodzenie niższe od najniższego wynagrodzenia obowiązującego w tym czasie. Najniższe wynagrodzenie wynosiło od 1 stycznia 2001 r. - 760 zl, a od 1 stycznia 2003 r. - 800 zł. Zainteresowany osiągnął w badanym okresie najniższe wynagrodzenie tylko w [...]r., [...],[...] i [...]r.
Wobec powyższego, w 18 miesięcznym okresie poprzedzającym rejestrację w powiatowym urzędzie pracy, nie stwierdzono łącznie co najmniej 365 dni, w których zainteresowany osiągał wynagrodzenie w kwocie, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Zainteresowany nie spełnił więc przesłanek wynikających z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W skardze na decyzję skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wnikliwy przegląd jego akt i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jak wynika bowiem z pisma Zakładu Karnego w W. z dnia [...]r. nr [...]skarżący osiągnął w okresie od [...]r. do [...]r. najniższe wynagrodzenie tylko w miesiącach [...]r. - [...]zł, [...]r. - [...]zł, [...]r. - [...]zł, [...] r. - [...]zł. Wobec powyższego, w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy skarżący udokumentował [...] dni uprawniających do zasiłku wobec wymaganych co najmniej 365 dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Uchylenie aktu administracyjnego następuje w przypadku stwierdzenia wystąpienia istotnych wad postępowania lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu W. orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...]r. oraz odmawiającą przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.).
Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżący został zwolniony z Zakładu Karnego w W.w dniu [...]r., a w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. został zarejestrowany w dniu [...]r.
Podstawę prawną decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji stanowi między innymi art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W lakonicznym uzasadnieniu tej decyzji nie wyjaśniono, jakich przesłanek warunkujących przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, a wynikających z tego przepisu nie spełnił skarżący. Natomiast organ odwoławczy badając, czy skarżący spełnił ustawowe warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych oparł swoje rozważania o treść art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Stosownie do powyższego przepisu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...), jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał między innymi pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Zgodnie z dyspozycją tego przepisu zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku podlegają, oprócz okresów zatrudnienia w warunkach wolnościowych, również okresy wykonywania pracy w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli przypadają na okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację.
Natomiast sytuację prawną osób bezpośrednio opuszczających zakłady karne i areszty śledcze reguluje ar. 23 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i w ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności, oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary.
Orzekając o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych skarżącemu organ powinien przeanalizować okres 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności skarżącego oraz okres wykonywania pracy w trakcie pozbawienia wolności, badając czy skarżący spełnił pozostałe przesłanki wynikające z art. 23 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Natomiast organ odwoławczy nie zasadnie przeanalizował okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, stwierdzając następnie, że skarżący nie osiągał przez co najmniej 365 dni najniższego wynagrodzenia z tytułu pracy w Zakładzie Karnym w Wołowie.
Przy ponownej analizie uprawnień skarżącego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wyjaśnienia wymaga treść pisma Zakładu Karnego w W. z dnia [...] r. Należy bowiem zwrócić uwagę, że z powyższego pisma Zakładu Karnego wynika, iż skarżący zatrudniony był w Zakładzie w okresie między innymi od [...]r. do [...]r., a następnie od [...] r. do [...]r., natomiast ze szczegółowego zestawienia wynagrodzeń otrzymanych przez skarżącego w poszczególnych miesiącach wynika, że skarżący otrzymał również wynagrodzenie za [...],[...] i [...]r.
Naruszenie przepisów prawa materialnego może polegać na zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wystąpiły przesłanko do uchylenia zaskarżonych decyzji.
Zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny jest także zobowiązany orzec, w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany przed uprawomocnieniem się wyroku. W tej jednak sprawie nie zachodziła potrzeba orzeczenia w tym przedmiocie, gdyż zaskarżone decyzje nie posiadały cechy wykonalności.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.