Uzasadnienie
Podstawę prawną wniesionej do sądu administracyjnego skargi na uchwałę Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...] r. stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).
Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Warunkiem zaskarżenia określonym w cytowanym przepisie jest bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga, jeżeli zainteresowany nie wezwał w ogóle do usunięcia naruszenia lub nie nastąpiło zdarzenie oznaczające, że wezwanie było bezskuteczne.
W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r., FPS 1/98, przeprowadzono nie budzącą wątpliwości wykładnię, że w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym (obecnie gminnym) stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania lub – w razie braku reakcji organu – po upływie tegoż dwumiesięcznego terminu. Początkiem terminu do złożenia skargi, rozumianego jako okres, w którym można skutecznie dokonać tej czynności, jest więc dzień doręczenia odmownej uchwały organu samorządu w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia lub dzień, w którym upłynął termin przeznaczony do rozpatrzenia wezwania.
Podobne stanowisko zajmowane było wielokrotnie w orzecznictwie sądowym (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2002 r. sygn. akt III RN 52/02 – OSNP 2003/13/303; postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 794/00 – LEX nr 57172).
Podzielając powyższe stanowisko stwierdzić trzeba, że jest ono również aktualne w odniesieniu do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), aczkolwiek w chwili wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie obowiązywały przepisy cytowanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności skargi w rozpatrywanej sprawie mają zatem przepisy obowiązujące w czasie jej wnoszenia i przedstawione wyżej stanowisko ma w tej kwestii w pełni zastosowanie.
Z akt sprawy wynika, iż przed wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący W. R. nie wyczerpał należycie trybu przewidzianego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżona uchwała została bowiem podjęta w dniu [...] r., wezwanie do usunięcia naruszenia zostało skierowane do Rady Gminy R. w dniu [...] r., a skarga na przedmiotową uchwałę została wniesiona w dniu [...] r.
Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż nie został zachowany przez skarżącego tryb określony w art. 101 ust. 1 cyt. ustawy.
W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – należało orzec jak w sentencji postanowienia.