Uzasadnienie
Dyrektor Aresztu Śledczego we W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]negatywnie załatwił wniosek D. F. dotyczący wypłacenia mu jako funkcjonariuszowi służby przygotowawczej nagród rocznych za lata [...]. i [...].
Odmawiając wypłaty powyższych świadczeń Dyrektor Aresztu Śledczego we W. zajął stanowisko, iż zgodnie z obowiązującym od dnia 12 marca 2002 r. rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145) jego przepisy stosuje się do przyznawania nagród rocznych funkcjonariuszowi, który w latach 1997 - 1999 pełnił służbę przygotowawczą, ale w przypadku D. F. stosunek służbowy zakończył się z dniem [...]r., zatem wobec faktu, że wnioskodawca nie był funkcjonariuszem w dniu wejścia w życie wymienionego rozporządzenia, brak było podstaw do pozytywnego załatwienia jego wniosku.
Na skutek odwołania D. F. w dniu [...]r. została wydana decyzja personalna nr [...]Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W., w której organ II instancji utrzymał w mocy negatywną decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego we W., nie stwierdzając błędów co do zasadności rozstrzygnięcia.
Według organu II instancji słuszność decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego we W. potwierdza treść §12 rozporządzenia z dnia 30 stycznia 2002 r., " widziana przede wszystkim przez pryzmat treści § 1 tegoż rozporządzenia ". Jak stwierdził Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w myśl powołanych przepisów nagroda roczna za 1998 i 1999 przysługuje funkcjonariuszowi, który pełnił w tym roku służbę przygotowawczą oraz który w dniu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 stycznia 2002 r., tj. w dniu 12 marca 2002 r. pozostawał w stosunku służbowym. Interpretacja powyższa, zdaniem organu, wynika wprost z treści § 1 cyt. rozporządzenia, który stanowi, iż nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi Służby Więziennej, a zatem osobie, która w dniu wejścia w życie rozporządzenia posiadała taki status.
Nadto organ II instancji stwierdził, że za takim stanowiskiem przemawia także wykładnia literalna § 12 ust. 2 rozporządzenia, regulującego termin wypłaty nagród rocznych za lata 1997-1999, obejmującego zakresem podmiotowym funkcjonariuszy zwalnianych, a nie zwolnionych oraz § 2 rozporządzenia stanowiący, iż podstawę ustalenia nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie przysługujące funkcjonariuszowi w dniu wypłaty nagrody. Wymieniony § 2 rozporządzenia według organu przesądza o tym, że zawarta w nim norma dotyczy tylko i wyłącznie funkcjonariuszy, którzy byli nimi w dniu wejścia w życie rozporządzenia i dopiero po tym dniu zostali zwolnieni ze Służby Więziennej.
W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. wyraził przy tym pogląd, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 Sygn. akt 4 II SA / Wr 1892/02 [...] r. w ogóle nie odnosi się do sytuacji osób, które w dniu wejścia w życie tego aktu prawnego pozostawali już poza służbą, a pełniły w okresie od 1997 r. do 1999 r. służbę przygotowawczą.
D. F. złożył skargę na decyzję personalną nr [...]Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...]r., wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego we W., jako decyzji podjętych z naruszeniem prawa.
W motywach swojej skargi D. F. przyjmuje, że rozporządzenie z dnia 30 stycznia 2002 r. niezgodnie z art. 29 ust. 7 i art. 106 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wprowadza dodatkowy warunek pozostawania w służbie do dnia 12 marca 2002 r., tj. do dnia wejścia w życie cyt. rozporządzenia.
Według skarżącego warunek taki nie znajduje też żadnego uzasadnienia z uwagi na istotę nagrody rocznej, która wypłacana jest na podstawie przebytego okresu służby a nie na podstawie deklaracji pozostawania w służbie do określonego czasu.
D. F. zarzuca też, że zaskarżona decyzja pozbawia go świadczeń, do których nabył prawo pełniąc służbę w latach [...] - [...].
W odpowiedzi na skargę organ podał, iż decyzje dotyczące nagrody rocznej D. F. zostały wydane w oparciu o obowiązujące prawo, natomiast sytuacja w jakiej znalazł się skarżący nie mogła zostać, w świetle tego prawa uwzględniona. Wynika to z treści przepisu wykonawczego, jak również z braku regulacji pozwalającej na wyliczenia należnych nagród takim osobom, jak skarżący.
Organ II instancji wskazał przy tym, iż nie jest uprawniony do wypowiadania się co do zgodności aktu wykonawczego z ustawą o Służbie Więziennej oraz o "zgodności rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z ogólnie przyjętymi zasadami praworządnego państwa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się uzasadniona.
Roszczenie D. F. o wypłatę mu nagrody rocznej za rok [...] oraz za rok [...] pozostaje w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2001 r., sygn. akt P 4/00, OTK z 2001 r. Nr 5, poz. 26, orzekającym o niezgodności z ustawą o Służbie Więziennej oraz z art. 2 Konstytucji RP przepisów § 2 ust. 1 zarządzenia nr 49/97/CZSW Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. Urz. MS Nr 4, poz. 37, z późn. zm.). Wskazane przepisy zarządzenia pozbawiały uprawnień do nagrody rocznej funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej i stąd D. F., pełniący w wymienionym okresie [...] -[...] służbę przygotowawczą, nie otrzymał nagrody rocznej w odpowiednim czasie.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że podstawą materialnoprawną przyznania nagród rocznych funkcjonariuszom Służby Więziennej jest art. 106 ust. 1 ustawy z dnia
Sygn. akt 4 II SA / Wr 1892 /02 4 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283, z późn. zm.).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. nie stanowi podstawy orzekania o prawie do nagrody rocznej funkcjonariuszy Służby Więziennej. Przedmiotem omawianego rozporządzenia, zgodnie z delegacją zawartą w art. 106 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, co wynika też z tytułu rozporządzenia, jest jedynie określenie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.
Za chybioną uznać zatem należy interpretację Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W., który na podstawie § 12 w związku z § 1 omawianego rozporządzenia wywiódł brak uprawnień D. F. do nagrody rocznej za [...] oraz [...] z powołaniem się na fakt, iż na dzień wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 stycznia 2002 r., skarżący nie pozostawał w służbie więziennej.
§12 rozporządzenia jest przepisem przejściowym, regulującym sprawę nagród rocznych za okres wsteczny, obejmujący lata 1997 -1999. Stanowi on co następuje: " § 12. 1. Przepisy rozporządzenia stosuje się do przyznawania nagród rocznych funkcjonariuszowi, który w 1997 r., 1998 r. lub 1999 r. pełnił służbę przygotowawczą." Wobec takiego brzmienia przepisów w każdym przypadku ustaleniem najistotniejszym jest to, czy w poszczególnych latach dana osoba pełniła służbę przygotowawczą. W przypadku D. F. niesporne jest, że w okresie objętym jego żądaniem wypłaty nagrody rocznej, tj. w roku [...] oraz w roku [...] pełnił on służbę przygotowawczą. Był zatem funkcjonariuszem w rozumieniu § 1 ust. 1 rozporządzenia.
Z kolei § 12 ust. 2 rozporządzenia określa tylko i wyłącznie terminy wypłat nagród rocznych za minione lata 1997 - 1999, rozkładając równomiernie ciężar tych wypłat na kolejne trzy lata, od 2002 r. do 2004r. i tylko w takim kontekście należy odczytywać zdanie końcowe zawarte w § 12 ust. 2 rozporządzenia, dotyczące wypłaty nagród funkcjonariuszom zwalnianym ze służby.
Nawet jeżeli przyjąć, że w § 12 ust. 2 rozporządzenia nie określono terminu wypłaty, bo wyłącznie tego dotyczy omawiana materia, nagród rocznych za lata 1997-1999 osobom niepozostającym w Służbie Więziennej na dzień wejścia w życie rozporządzenia, to nie jest w żadnej mierze uprawnione twierdzenie, że nagrody roczne im się nie należą. Taką zaś interpretację przyjął organ II instancji orzekający w sprawie D. F. Brak również podstaw, by przez pryzmat zapisu § 2 rozporządzenia oceniać samo uprawnienie do nagrody rocznej, jak w niniejszej sprawie również czyni to organ II instancji.
Rozpatrując ponownie sprawę organy Służby Więziennej będą musiały zatem rozstrzygnąć, jakie uposażenie w przypadku D. F. stanowi podstawę ustalenia nagrody rocznej za lata [...] i [...].
5 Sygn. akt 4 II SA / Wr 1892 /02
W tej sytuacji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego określającego uprawnienia funkcjonariuszy Służby Więziennej do nagrody rocznej i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.