Uzasadnienie
A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 11 grudnia 2007 r. Nr [...], uznające zażalenie A. B., - na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Miasta O. sprawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa stacji paliw płynnych przy ul. O. w O., na działce nr [...], AM – 37, obręb O.", - za nieuzasadnione i odmawiając jednocześnie wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy
W złożonej skardze A. B. zarzucił wskazanemu postanowieniu rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, póz. 32 ze zm.) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art.77 § 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a, art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez:
- - przyzwolenie na prowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia jakim jest "Budowa stacji paliw płynnych przy ul. O. w O., na działce nr [...], AM-37, obręb O." pomimo zmiany stanu faktycznego i prawnego sprawy wynikłego w trakcie postępowania oraz dopuszczenie do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która będzie obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez:
- - brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezrozumienie istoty zażalenia;
- - popełnienie uchybień w stosunku do obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;
- - brak pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uwzględnienie skargi zgodnie z art.149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji o umorzeniu postępowania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, uzasadniając swoje stanowisko: niedopuszczalnością zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności organu wyższego stopnia podjętą w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu l instancji, którą to czynność podjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., wydając zaskarżone postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4. (art. 3 § 2 u.p.p.s.a)
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 u.p.p.s.a).
Stosownie do treści wymienionego art. 3 § 2 określającego w punkcie 2 zakres kontroli działalności administracji publicznej w odniesieniu do postanowień – podstawowymi przesłankami warunkującymi dopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest więc to, czy na takie postanowienie służy zażalenie, chyba że postanowienie to kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 11 grudnia 2007 r. Nr [...], zostało wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a.
Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie.
Dalszą konsekwencją zaprezentowanych rozważań jest konkluzja, że wynik badania dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie jest negatywny skoro skarga od tego rodzaju postanowienia nie przysługuje do sądu administracyjnego.
To zaś skutkuje odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) i § 3 u.p.p.s.a. skargi A. B. jako niedopuszczalnej z mocy ustawy.
Marginalnie nadmienić tylko wypada, podzielając w tym zakresie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., iż niezależnie od sposobu i formy w jakiej organ wyższego stopnia załatwia zażalenia na bezczynność organu l instancji, strona ma zawsze zapewnioną drogę prawną do podniesienia przed sądem administracyjnym faktu bezczynności ze strony organu l instancji. Rozpoznanie zażalenia wywiera bowiem skutek w postaci wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pozostającego w zwłoce, czyli w tym przypadku organu pierwszej instancji (vide: postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt l OSK 1413/2005; Lex nr 209127).