Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Starosta Powiatu W. na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 i art. 6 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa orzekł o utracie przez skarżącego Z. N. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. z powodu upływu 6 miesięcznego okresu jego pobierania.
Odwołując się od tej decyzji Z.N. wskazał, że [...]r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. i przyznano mu wówczas zasiłek dla bezrobotnych na okres [...] miesięcy. Dnia [...]r. zameldował się na pobyt stały we W. i w tym samym dniu zgłosił się we w. urzędzie pracy. Do chwili składania odwołania nie zaoferowano mu żadnej pracy. Nie znalazł jej również w wyniku indywidualnych poszukiwań. Wniósł o przywrócenie mu zasiłku na okres dalszych 6 miesięcy.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Wojewoda stwierdził, że w związku z tym, iż na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy we W.okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy, to skarżący utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych po upływie 6 miesięcy pobierania zasiłku.
Na powyższą decyzję Z. N. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł, że rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych przez okres 12 miesięcy. Wywodził, że pomimo zmiany miejsca zamieszkania powinien przez 12 miesięcy otrzymywać przedmiotowy zasiłek. Podkreślił, że również we W. nie znalazł pracy, ani nie otrzymał żadnej oferty z urzędu pracy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do tego, czy w sytuacji, gdy skarżący rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L.uzyskał prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres nie przekraczający 12 miesięcy, po zmianie miejsca zamieszkania z L. na W. zachował prawo do otrzymywania zasiłku przez okres 12 miesięcy, czy też okres ten uległ zmianie.
Skarżący uważa, że skoro w L. przyznano mu prawo do zasiłku przez okres 12 miesięcy, to przez taki okres powinien zasiłek otrzymywać również we W..
Organy uważają, że skoro skarżący zmienił miejsce zamieszkania i obecnie mieszka na obszarze, na którym stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, to zasiłek przysługuje mu jedynie przez okres 6 miesięcy.
Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) mające zastosowanie w czasie wydawania kwestionowanych decyzji.
W myśl art. 25 ust. 1 tej ustawy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, wynosi 6 miesięcy (pkt 1), a jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała przeciętną stopę bezrobocia w kraju - 12 miesięcy (pkt 2).
Unormowania zawarte w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wymagają, aby okoliczności uzasadniające korzystanie z wydłużonego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych występowały nie tylko w momencie przyznania świadczenia, ale także w okresie jego pobierania. Oznacza to, że zmiana miejsca zamieszkania z obszaru działania powiatowego urzędu pracy, na którym stopa bezrobocia przekraczała przeciętną stopę bezrobocia w kraju, na obszar działania powiatowego urzędu pracy, na którym stopa bezrobocia nie przekraczała takiej stopy bezrobocia, powoduje, iż bezrobotny traci uprawnienie do wydłużonego okresu zasiłkowego.
Stanowisko, iż dla posiadania prawa do wydłużonego okresu zasiłkowego konieczne jest zamieszkiwanie na obszarze objętym wyższą stopą bezrobocia zarówno w dniu nabycia prawa do zasiłku, jak i w okresie jego pobierania, było wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyrokach NSA z dnia 23 listopada 1998 r. sygn. akt II SA 1451/98 (LEX nr 41841) i z dnia 17 listopada 1999 r. sygn. akt II SA/Kr 746/99.
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego.
Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, bądź też nie narusza prawa w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.
Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.