Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Decyzją personalną nr [...]z dnia [...]r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora
Aresztu Śledczego w J. G. z dnia [...]r. o odmowie przyznania Panu D. L. nagrody rocznej za lata 1997 - 1998.
Z uzasadnienia decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, jako organu administracyjnego II instancji, wynika że rozstrzygnięcie sprawy oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych.
D.Ł. w okresie od [...] do [...]pełnił służbę przygotowawczą w Areszcie Śledczym w J. G.. Na pisemny wniosek D. L. stosunek służbowy został rozwiązany z dniem [...]r.
Wniosek o wypłatę nagrody rocznej za lata 1997-1998 strona skierowała w dniu [...]r., a więc w dacie kiedy nie była już funkcjonariuszem Służby Więziennej.
Zdaniem organu II instancji, z treści par. 12 w związku z par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. z 2002r. Nr 15, poz. 145) wynika, że nagroda roczna za 1997r. i 1998r. przysługuje funkcjonariuszowi, który pełnił w tym roku służbę przygotowawczą oraz który w dniu wejścia w życie tegoż rozporządzenia, tj. w dniu 12 marca 2002 r., pozostawał w stosunku służbowym, przy czym obydwie te przesłanki powinny być spełnione łącznie.
Dalej organ administracyjny stwierdza, że ponieważ stosunek służbowy D. L. ustał w dniu [...]r., dlatego przepisy w.w. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r., nie mają do niego zastosowania, a zatem nagroda roczna za wskazane lata nie przysługuje. Organ administracyjny wywodzi, że przepisy w.w. rozporządzenia nie regulują sposobu obliczania wysokości nagrody rocznej, które miałyby być wypłacone byłym funkcjonariuszom Służby Więziennej, co zdaniem organu również świadczy o tym że nagroda roczna za lata 1997 i 1998 przysługuje
Sygn. akt 4 II S.A./Wr 1928/02 funkcjonariuszowi, który na dzień wejścia w życie w.w. rozporządzenia pozostaje w stosunku służby.
Ponadto organ odnosi się w uzasadnieniu do stanu prawnego obowiązującego w latach 1997-1998 (do dnia 31 grudnia 2000r.). Jak twierdzi organ II instancji, dopiero Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2001 (sygn. akt P/2000) przesądził o możliwości ubiegania się funkcjonariuszy Służby Więziennej, pozostających w latach 1997-1999 w służbie przygotowawczej, o wypłatę nagród rocznych za w.w. lata.
Od decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej D. Ł. wniósł skargę.
W skardze strona wnosi o zamianę zaskarżonej decyzji i ustalenie, że nagroda stronie przysługuje łub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona zarzuca, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o błędną interpretację przepisów par. 1 i par. 12 w.w. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. oraz z pominięciem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2001r. sygn. akt P/2000. Zdaniem strony jest ona uprawniona do wnioskowanej nagrody w wysokości osobistego zaszeregowania na dzień [...]r.
W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...]r.) organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z treścią par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. z 2002r. Nr 15, poz. 145) funkcjonariuszowi Służby Więziennej, pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej.
Przepis art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia o służbie więziennej (Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761) stanowi, że nagroda roczna odpowiada wysokości przysługującego funkcjonariuszowi miesięcznego uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów, stanowisko przyjęte przez organ I i II nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego.
Z treści art. lust. 1 rozporządzenia nie wynika, jak twierdzi organ administracyjny, aby uprawnienie do nagrody rocznej za lata 1997 - 1998 przysługiwało jedynie funkcjonariuszom, którzy pozostawali w stosunku służby na dzień wejścia w życie tegoż rozporządzenia. Wniosek tej treści nie wypływa również z pozostałych przepisów tegoż aktu prawnego. Par. 1 ust. 1 rozporządzenia posługuje się pojęciem "funkcjonariusza" w szerokim znaczeniu, ograniczonym jedynie do czasokresu pełnienia służby (cyt..."pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego...").
Nadto należy zwrócić uwagę na treść par. 12 ust. 1, w którym konkretnie stwierdza się, że przepisy rozporządzenia stosuje się do przyznawania nagród rocznych funkcjonariuszowi, który w 1997r., 1998r. lub 1999r. pełnił służbę przygotowawczą. Zapis tej treści jest zapewne konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 200Ir. (sygn. akt P/2000), na który powołują obydwie strony postępowania.
Skoro, w par. 1 ust.l. stwierdza się że, funkcjonariuszowi Służby Więziennej pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną natomiast w par. 12 ust. 1 stwierdza się, że przepisy rozporządzenia stosuje się do przyznawania nagród rocznych funkcjonariuszowi, który w 1997r., 1998r. lub w 1999r. pełnił służbę przygotowawczą to w tej sytuacji nie ma podstaw do stosowania zawężającej interpretacji przepisów - co do zakresu podmiotów uprawnionych i - w konsekwencji wykluczyć z kręgu osób uprawnionych - właśnie funkcjonariusza, który pełnił służbę przygotowawczą w latach 1997-1998. W szczególności nie stanowi podstawy do interpretacji zawężającej treść par. 12 ust. 2, na który powołuje się organ odmawiając przyznania nagrody. Przepis ten bowiem dotyczy zupełnie innej kwestii, a mianowicie reguluje terminy wypłat nagród rocznych przyznanych funkcjonariuszom, którzy pełnili służbę przygotowawczą w latach 1997-1999(par. 12 ust. 1).
Obowiązujący stan prawny Jak wyżej wykazano, nie daje podstaw do przyjęcia, iż interpretacja organów administracyjnych jest uzasadniona. Również zarzut organu dotyczący braku regulacji w zakresie sposobu ustalania wysokości nagrody należnej byłym funkcjonariuszom należy uznać za chybiony.
Sygn. akt 411 S.A./Wr 1928/02
Należy zauważyć, że sposób ustalania nagrody rocznej wynika wprost z treści rozporządzenia, zagadnienie to nie jest jednak objęte przedmiotem niniejszej sprawy.
Zaskarżona decyzja organu II instancji oraz decyzja organu I instancji, jako sprzeczne z przepisami prawa winny być wyeliminowane z obrotu prawnego.
Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są zasada praworządności, określona w art. 6 k.p.a., oraz zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, określona w art. 7 k.p.a., która nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Działania podejmowane przez organy administracji publicznej mają m.in. za zadanie pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej (art. 8 k.p.a).
Zaskarżona decyzja powyższych oczekiwań nie spełnia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie art. 145 par. 1 pkt l lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 135, poz. 1270, z póż. zm.), uwzględniając skargę, orzeczono jak w sentencji.
Zaskarżona decyzja dotyczyła odmowy przyznania uprawnień, co do zasady oznacza, że nie podlegała wykonaniu.