Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. K. (nr [...]) z dnia [...]r. o ustaleniu warunków zabudowy działki nr [...] w M., nie znajdując podstaw do uwzględnienia argumentów przytoczonych w odwołania skarżących od tej decyzji.
W ocenie Kolegium, opartej na analizie materiału dowodowego sprawy, brak było podstaw prawnych do uchylenia skarżonej decyzji Burmistrza B. K., skoro warunki zabudowy działki nr [...] w M., ustalone w tej decyzji, dla inwestycji polegającej na budowie budynku wczasowo-rekreacyjnego z funkcja rehabilitacyjną, przyłącza wodociągowego, lokalnej oczyszczalni ścieków, przyłącza energetycznego były zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonym obowiązującą uchwałą Rady Miejskiej Bystrzycy Kłodzkiej nr XXXI V/281/2001 z 20.06.2001, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego nr 109 z 7.09.2001 r. pod póz. 1413). Przedmiotowy teren został oznaczony w tymże planie symbolem [...] oznaczającym teren zabudowy wczasowo-rekreacyjnej z funkcją rehabilitacyjną. Wcześniejszy protest Państwa Z.i E. R. dotyczący realizacji inwestycji na powyższej działce został rozpatrzony przez Radę Miejską B. K. (uchwałą nr XXXIV/280/2001 z 20.06.2001 r.).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Państwo Z. i E. R. powtórzyli argumenty zawarte w ich wcześniejszych protestach, a także w odwołaniu od przedmiotowej decyzji Burmistrza B. K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazali oni w szczególności na zagrożenie projektowaną zabudową działki nr [...] w M. ich praw, jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości, ze względu na potencjalne zagrożenie powodziowe występujące na tym terenie. Powołali się przy tym na szkody, jakie na Ich nieruchomości wyrządziła powódź z 1997 r. Obawiają się, ze roboty budowlane na sąsiedniej działce spowodują erozję podłożą skalnego, co może doprowadzić do stałego zagrożenia powodzią należącej do skarżących działki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując zarzuty skargi nie znalazło podstaw do ich uwzględnienia. Zaskarżona decyzja, jako w pełni zgodna z obowiązującym dla terenu projektowanej inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie narusza bowiem prawa, ani interesu prawnego skarżących, który nie może być utożsamiany z ich interesem majątkowym.
Z powyższych względów, wobec niezasadności zarzutów skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2).
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm podatkowo-prawnych.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Rozpatrując przedmiotowe decyzje organów administracji publicznej Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich zgodności z prawem.
Należy zważyć, iż zgodnie z przepisem art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei przepis art. 40 powoływanej ustawy stanowi, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi.
Podstawową przesłanką decydującą o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania jest zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przesłanka ta jest ujmowana przez ustawodawcę zarówno od strony pozytywnej, jak i negatywnej. Otóż zgodnie z przepisem art. 43 o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei traktując to zagadnienie od strony negatywnej ustawodawca jednoznacznie rozstrzyga w przepisie art. 46a ustawy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest
Sygnatura akt II SA/Wr 1931/02 sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe uregulowania oznaczają, iż organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winien przede wszystkim zbadać zgodność zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawcy z planem zagospodarowania przestrzennego.
W rozpatrywanej sprawie organ rozstrzygający takiej oceny dokonał i ustalił, iż teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym J.C. i M.K. (działających jako Przedsiębiorstwo "A" s.c.) został oznaczony w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] oznaczającym teren zabudowy wczasowo-rekreacyjnej z funkcją rehabilitacyjną. Oznacza to, że warunki zabudowy działki nr [...] w M., ustalone w tej decyzji dla inwestycji polegającej na budowie budynku wczasowo-rekreacyjnego z funkcja rehabilitacyjną, przyłącza wodociągowego, lokalnej oczyszczalni ścieków, przyłącza energetycznego były zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie było podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej.
Kwestia realizacji przedmiotowej inwestycji, tak aby nie stworzyła zagrożenia powodziowego dla nieruchomości sąsiednich, będzie musiała być uwzględniana na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę.
W konkluzji – Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przy wydawaniu kwestionowanej decyzji i wobec tego, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił