Uzasadnienie
Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na określone akty lub czynności w sprawach z zakresu administracji publicznej albo na bezczynność organów, kryterium tej kontroli stanowi zgodność z prawem, zaś jej celem zastosowanie środków określonych w tej ustawie zmierzających do usunięcia naruszenia prawa, przykładowo w postaci uchylenia zaskarżonego aktu bądź zobowiązania organu do wydania danego aktu w przypadku bezczynności. Powołana ustawa uzależnia dopuszczalność skargi od wyczerpania środków zaskarżenia (w przypadku bezczynności - przez wniesienie zażalenia) lub wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący skierował do Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego we W. pismo o podjęcie interwencji w celu wyeliminowania uciążliwości związanej z emisją trujących gazów z Zakładu A oraz gromadzenia opakowań po chemikaliach, które przedostają się do ujęcia wody.
Pismem z dnia [...] zastępca dyrektora tego Wydziału poinformował skarżącego o planowanych zamierzeniach dla uregulowania stanu formalno-prawnego w zakresie ochrony środowiska w stosunku do nowego właściciela Zakładu oraz o zobowiązaniu właściciela położonej obok drukarni, z której pochodziły odpady, do dostosowania sposobu postępowania z nimi do posiadanego pozwolenia na ich wytwarzanie.
W piśmie do sądu administracyjnego skarżący powtórzył opis uciążliwości wynikających z funkcjonowania Zakładu A, zaś odpowiedź z Urzędu określił jako zbyt lakoniczną i wymijającą. Wniósł o wstrzymanie uciążliwej dla środowiska produkcji i zamknięcie tych Zakładów.
W sprawie nie została do tej pory wydana żadna decyzja lub inny akt, skarżący nie twierdził ponadto, że powinny zostać wydane z uwagi na przysługujący mu, skonkretyzowany interes prawny.
Pismo skierowane przez skarżącego do Urzędu Miejskiego we W. mogło nosić charakter prawny wniosku z zakresu ochrony środowiska (por. art. 36 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowisk Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) lub skargi powszechnej (art. 221 i nast. k.p.a.), w obu przypadkach wyłączający kontrolę sadu administracyjnego w odniesieniu do czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej na skutek takiego wniosku lub skargi.
Już te wstępne spostrzeżenia umożliwiały dokonane oceny złożonej skargi jako niedopuszczalnej zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 lub 6 powołanej na wstępie ustawy. Sąd kontroluje bowiem legalność decyzji lub innych aktów bądź zobowiązuje opieszały organ do ich wydania, po wykazaniu jednak przez skarżącego w szczególności, że wykorzystał uprzednio określone środki prawne umożliwiające administracji publicznej prawidłowe lub terminowe załatwienie sprawy we własnym zakresie.
W sprawie przedstawionej przez skarżącego sąd administracyjny nie był właściwy do nakazania przedsiębiorstwu wstrzymania produkcji uciążliwej dla środowiska, jak też do nakazania właściwemu organowi wszczęcia postępowania w celu zastosowania środków administracyjno-prawnych zmierzających do postulowanego w skardze rezultatu.
Mając powyższe na uwadze oraz zgodnie z powołanymi podstawami prawnymi, orzeczono jak na wstępie.