Uzasadnienie
J. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt IISA/Wr 107/04.
Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 107/04, a rozstrzygnięcie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 czerwca 2011 r.
Sporządzonym osobiście pismem z dnia 4 lipca 2011 r. J. R. zaskarżył powyżej opisane postanowienie tutejszego Sądu. Natomiast pismem, które wpłynęło do Sądu, w dniu 4 lipca 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Przepis art. 175 § 1 powyższej ustawy stanowi natomiast, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Stosownie do § 2 tego artykułu przepisu § 1 nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl z kolei § 3 art. 175 skarga kasacyjna może być sporządzona przez: 1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;
- 2) rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia przez J. R. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2011 r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt IISA/Wr 107/04, a zatem postanowienie kończące postępowanie w sprawie, od którego przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która pod rygorem odrzucenia, winna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Co prawda, złożone przez skarżącego pismo z dnia 4 lipca 2011 r. zostało oznaczone jako "Odwołanie", to jednak z jego treści jednoznacznie wynika, że J. R. skarży powyżej opisane orzeczenie tutejszego Sądu, a zatem pismo to należy potraktować jako skargę kasacyjną. Wbrew jednak, wskazanym regulacjom normatywnym niniejsza skarga kasacyjna, nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, tylko osobiście przez skarżącego, który nie jest żadną z osób wymienionych w § 2 art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sporządzona zatem osobiście przez J. R. skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Z przepisu art. 178 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając zatem powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 178 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji postanowienia.