Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 marca 2016 r. B. W., działająca przez pełnomocnika J.W., wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia 9 września 2015 r., wydaną w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Składając skargę J. W. nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do jej wniesienia i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu B. W..
Wezwaniem z dnia 19 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązał J. W. do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej B. W. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu – w pkt 4 - zawarto również pouczenie o treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, J.W. nadesłał pełnomocnictwo B. W., udzielone w dniu 1 marca 2016 r. szwagrowi J. W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 powołanej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym.
W niniejszej sprawie J. W., wnosząc skargę, nie dołączył do niej pełnomocnictwa umocowującego go do podejmowania czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu skarżącej B. W.. Nie nadesłał również, w wyznaczonym przez Sąd terminie, stosownego pełnomocnictwa upoważniającego go do złożenia przedmiotowej skargi. Zaznaczyć bowiem należy, że prawidłowego wykonania wezwania Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. nie stanowi przedłożone przy piśmie z dnia 5 maja 2016 r. (prezentata Biura Podawczego Sądu) pełnomocnictwo udzielone J. W. przez B. W., bowiem pełnomocnictwo to nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a., w świetle którego pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
Regulacja art. 35 p.p.s.a wymienia zatem krąg podmiotów uprawnionych do występowania w sprawie w charakterze pełnomocników stron i daje podstawę do wyróżnienia dwóch kategorii takich pełnomocników. Pierwszą z nich są profesjonalni pełnomocnicy, którzy zawodowo trudnią się świadczeniem usług prawniczych, do drugiej kategorii zaliczymy natomiast pełnomocników, których łączą ze stroną więzy osobiste, bądź procesowe. Wyliczenie zawarte w art. 35 ustawy ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że osoba niespełniająca wymagań wskazanych w tym przepisie, nie może działać jako pełnomocnik procesowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wszelkie inne powiązania, niezależnie od okoliczności faktycznych, np. bliskich stosunków międzyludzkich, czy inicjatywy niesienia pomocy prawnej nie mogą stanowić podstawy do reprezentowania strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że J. W. nie może działać w tym postępowaniu przed sądem administracyjnym jako pełnomocnik skarżącej, bowiem nie należy on do kręgu podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a. Jest szwagrem skarżącej. Zatem J. W., mimo prawidłowego pouczenia o treści art. 35 § 1 p.p.s.a., zawartego w wezwaniu Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r., nie wykazał, że jest podmiotem predestynowanym do wniesienia skargi i do działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu skarżącej.
Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.